Παλίρροια

Η γη μια σβούρα στ' ουρανού τα πλάτη

γυρίζει στον αρχέγονο χορό

σπασμένη η πυξίδα μου καιρό

κι εγώ αφήνομαι στου ζέφυρου την πλάτη

Σ' ένα πατάρι πελαγοδρομώ

δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει

τις Συμπληγάδες του καπνού περνώ

να ζαλιστώ με κάποια που σου μοιάζει

Στο ξόδεμα τη λύτρωση ζητώ

σε δρόμους που τρελαίνεται το αίμα

Λέω τη νύχτα μέρα και το πικρό γλυκό

πυξίδα μου ένα χαμένο βλέμμα

Παίζει τραγούδια με παράφορα φεγγάρια

ζούμε στο ψέμα όπως στο νερό τα ψάρια

μηνύματα μη στέλνεις λυπημένα

αύριο θα δεις πως μας κερδίζουν τα χαμένα

Μου λες να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη

μα ποιος στ' αλήθεια ορίζει την τροχιά του

η αταξία είναι τ' ουρανού η τάξη

κι εγώ ανασταίνομαι στο γύρο του θανάτου

Στο ξόδεμα τη λύτρωση ζητώ

σε δρόμους που τρελαίνεται το αίμα

Λέω τη νύχτα μέρα και το πικρό γλυκό

πυξίδα μου ένα χαμένο βλέμμα

Άλκης Αλκαίος

Ο χρόνος είναι του Θεού κι ο πόνος του ανθρώπου 

να βλέπει το είδωλό του να κλαίει και να γελά 

Στην κάψα του μεσημεριού βουλιάζουν τα τζιτζίκια 

κοχύλια κι αρμυρίκια στα μαύρα σου μαλλιά 

Κάτω στο μεγάλο ύπνο μυστικό σου ανάβω δείπνο 

Ποιος είδε δέντρο του βυθού ν΄ αποζητά τον ήλιο 

στου σκότους το βασίλειο άγιο να γυρνά 

Με νήμα εξάκλωνο κεντάς τον έβδομο ουρανό σου 

υψώνεις το φανό σου και πας στο πουθενά 

Κάτω στο μεγάλο ύπνο μυστικό σου ανάβω δείπνο 

Στρώσε τραπέζι γιορτινό, τραπέζι του ασώτου 

το `πνιξε τ΄ όνειρό του άγριος ποταμός 

Από κρασί κι από φιλί μπορεί και να σωθούμε 

κι αν τύχει και χαθούμε καλόδεχτος χαμός 

Κάτω στο μεγάλο ύπνο μυστικό σου ανάβω δείπνο

Άλκης Αλκαίος
Υγ. Σήμερα ας πούμε αλήθειες. 

Ηπειρώτικο

Σ' ένα γεφύρι πέτρινο

θα χτίσω την καρδιά μου,

όταν περνάς τον ποταμό

ν' ακούς τον αναστεναγμό

και τα παράπονά μου.

Το δέντρο κρύβει το πουλί,

τ' αγρίμι τ' άγρια δάση

και συ αγρίμι και πουλί

ό,τι γυρεύεις στη ζωή

το έχει προσπεράσει.

Σ' ένα λευκό πουκάμισο

θα ράψω τα φτερά μου,

όταν διψάς για ουρανό

να το φοράς και να πετώ

μέσα στα όνειρά μου.

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης

Υγ: Πρέπει να επισκεφτείς οπωσδήποτε το κανάλι του Μάνου Ορφανουδάκη, πατώντας εδώ .

Καράβι στον τοίχο

Κίτρινο φως η Αθήνα τρεμοσβήνει
καράβι στα πελάγη του καημού
σε μιας σπιλιάδας σε κοιτώ τη δίνη
να μου μιλάς με σήματα καπνού

Στην Πύλο στο Μιστρά στη Φρεαττύδα
μου χάρισες μι’ αλήθεια από πηλό
της νύχτας σου το μπλε εγώ το είδα
πριν να κλειστείς σε κόσμο σκοτεινό (σιωπηλό)

Έτσι ήταν πάντα ουρανέ μου κι έτσι θα `ναι
στο χώμα οι ρίζες στα τυφλά θα προχωράνε
ότι δε λέγεται το νου θα βασανίζει
και όποιος καίγεται τη νύχτα θα φωτίζει

Κίτρινο φως η Αθήνα και θυμάμαι
κορμιά καράβια θάλασσες ματιές
και λόγια που ακόμα με μεθάνε
θυμήσου το αύριο έλπιζε για το χτες

Στα χείλη η τρικυμία του φιλιού σου
στο γόνατο του πόθου η γρατζουνιά
ζωγράφισε στον τοίχο του κελιού σου
ένα καράβι κι άνοιξε πανιά

Έτσι ήταν πάντα ουρανέ μου κι έτσι θα ναι
στο χώμα οι ρίζες στα τυφλά θα προχωράνε
ότι δε λέγεται το νου θα βασανίζει
και όποιος καίγεται τη νύχτα θα φωτίζει

Άλκης Αλκαίος

Κοντραπούντο

Πάντοτε έψαχνα έναν δρόμο να σε φτάσω
σκυφτός μερόνυχτα σε χάρτες και βιβλία
ήθελα μόνο τη σκιά σου ν’ αγκαλιάσω
στου κόσμου βγαίνω τα σενά περιπολία

Όλα τα σχέδια χρυσόψαρα στη γυάλα
και σύ τη μάσκα σου φοράς και τα στολίδια
τ’ άστρα μου στέλνουνε πανάρχαια σινιάλα
κι εγώ μιας χίμαιρας μαζεύω τα ξεφτίδια

Zωή σε σπούδασα και ξέχασα να ζήσω
ποιός το χαμένο μου καιρό θα φέρει πίσω
δε δίνει ρεύμα ότι αγαπώ και δε με σώζει
τη λύση ψάχνω στο μπερντέ του Kαραγκιόζη

Πάντοτε έψαχνα έναν δρόμο να σε φτάσω
τρέχεις αδιάκοπα και τίποτα δεν τρέχει
μα συνεχίζω κι ας βρεθώ ξανά στον άσσο
κανείς δε χάνει μια ζωή που δεν την έχει

Bγαίνουν στην άγραν της TV τα συνεργεία
όλα είναι ζήτημα τιμής σ’ αυτόν τον κόσμο
τα όνειρά μου κατεβαίνουν σ’ απεργία
άσωτοι άγγελοι μου δείχνουνε το δρόμο