Το επίγραμμα

Περιμένεις πάνω από το τηλέφωνο

Παρόλο που γνωρίζεις ότι δεν θα χτυπήσει

Κάθεσαι δίπλα από μία πόρτα

Που ξέρεις ότι δεν θα ανοίξει

Το γιατί μάλλον το έχεις ξεχάσει

Μόνο το “ποιά” είναι που θυμάσαι

Και τι που περνάνε οι ώρες;

Οι μνήμες δεν γνωρίζουν από χρόνο

Μόνο χάραξε καθαρά στον τοίχο

Ότι παρέμεινες καρτερικά εδώ

Πιστός σε μία ξεχασμένη υπόσχεση

Το επίγραμμα ενός ανέλπιστα ερωτευμένου

Στο νησί

Σ’ εκείνο το νησί κοιμήθηκα

Ονειρεύτηκα την γαλήνη

Και η θάλασσα ψιθύριζε την νιότη

Πριν το φεγγάρι ανατείλει.

Κάτι τέτοιο σαν να έπλασα

Με ένα μυαλό χαμένο

Σε δωμάτιο με στολισμένους τοίχους

Πριν με βρεις κάποιο βράδυ ζαλισμένο.

Να θυμηθείς γιατί βλέπω τα νησιά

Που κάποτε βλέπαμε μαζί,

Γιατί ακόμα χαζεύω τ’ άστρα

Που ξέχασες πριν φύγεις.

Τώρα που ήρθες θαρρώ θα σηκωθώ

Να περπατήσω έξω.

Απλά να μου κρατάς το χέρι

Γιατί κύμα σηκώθηκε στο νησί

Και φοβάμαι πως αντί να βραχούμε

Θα πνιγούμε σε ένα όνειρο.

Μίνως Σκουντάκης