Ο Ακατανόμαστος

Samuel Beckett

"Όμως τι τέλεια γαλήνη, αν εξαιρέσεις το παραμιλητό, τρίχα δε σαλεύει, και τι μ'αυτό, είναι ύποπτη, η γαλήνη πριν απ'τη ζωή, όχι, όχι όλον αυτόν τον καιρό, είναι κάτι σα γλίνα, τι ωραία που είναι εκεί μέσα, τι ωραία που θα'ταν, χωρίς αυτό το θόρυβο, είναι η ζωή που θέλει να μπει μέσα, όχι, που θέλει να βγάλει αυτόν έξω, ή είναι μικρές φυσαλίδες που σκάνε, ολόγυρα, όχι, δεν υπάρχει αέρας εδώ, ο αέρας είναι για να σκας, το φως για να κλείνεις τα μάτια, να που πρέπει να πάει, εκεί που δε σκοτεινιάζει ποτέ, μα ούτε κι εδώ σκοτεινιάζει ποτέ, όχι, εδώ σκοτεινιάζει, είναι σκοτάδι, το γκρι το κάνουν αυτοί, με τις λάμπες τους."

Σάμουελ Μπέκετ, Ο Ακατανόμαστος, Ύψιλον/ Βιβλία, σ. 138-139

Ποιήματα συνοδευόμενα από Σαχλοκουβέντες- Samuel Beckett

Samuel Beckett

τι θα' κανα χωρίς αυτόν τον κόσμο χωρίς πρόσωπο χωρίς

απορίες

όπου η ψυχή δε ζει παρά μια στιγμή όπου κάθε στιγμή

χάνεται στο κενό στη λησμονιά της αλλοτινής της

ύπαρξης

χωρίς αυτό το κύμα όπου στο τέλος

κορμί και σκιά καταβροχθίζονται

τι θα' κανα χωρίς αυτή τη σιωπηλή δίνη των ψιθύρων

που ασθμαίνει μανιασμένη για βοήθεια γι'αγάπη

χωρίς αυτόν τον ουρανό που υψώνεται

πάνω απ'τη σκόνη της σαβούρας του

τι θα' κανα θα' κανα ό,τι και χθες ό,τι και σήμερα

αγναντεύοντας απ' το φεγγίτη μου μπας και δεν είμαι μόνος

να πλανιέμαι και να φεύγω μακριά απ' όλη ετούτη τη

ζωή

σ' ένα χώρο μπερδεμένο

χωρίς φωνή ανάμεσα στις φωνές

που είν' έγκλειστες μαζί μου

Samuel Beckett

~ Από το βιβλίο του " Ποιήματα συνοδευόμενα από Σαχλοκουβέντες"