Η νύχτα στο νησί

Όλη την νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου.
Στην θάλασσα πλάι, στο νησί.
Άγρια ήσουν και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο.
Ανάμεσα στην φωτιά και στο νερό.
Ίσως πολύ αργά τα όνειρα μας ενώθηκαν.
Στο ύψος ή στο βάθος.
Ψηλά στα κλαδιά που τα κουνάει ο ίδιος ο άνεμος.
Κάτω σαν ρίζες κόκκινες που ακουμπάνε μεταξύ τους.
Ίσως το όνειρο σου απομακρύνθηκε απο το δικό μου
και στην σκοτεινή θάλασσα με αναζητούσε όπως πρίν.
Όταν ακόμα δεν υπήρχες.
Όταν χωρίς να σε διακρίνω
έπλεα στο πλευρό σου.
Και τα μάτια μου γύρευαν,
αυτό που τώρα
-ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό-
σου προσφέρω απλόχερα
γιατί είσαι το κύπελλο
που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.
Κοιμήθηκα μαζί σου 

όλη την νύχτα που η γή, η σκοτεινή γυρίζει 

με ζωντανούς και πεθαμένους.
Κι όταν ξύπνησα στα ξαφνικά
μες στο σκοτάδι
το χέρι μου είχα γύρω απο την μέση σου.
Ούτε η νύχτα ούτε ο ύπνος
μπόρεσαν να μας χωρίσουν.
Κοιμήθηκα μαζί σου
και μόλις ξύπνησα το στόμα σου
βγαλμένο απ’το όνειρο σου
μου έδωσε την γεύση της γής
του θαλασσινού νερού, των φυκιών,
του βυθού της ζωής σου
και δέχτηκα το φιλί σου
μουσκεμένο απο την αυγή
σαν να μου ερχόταν
απο την θάλασσα που μας κυκλώνει.

Pablo Neruda 

- Οι στίχοι του καπετάνιου (1952) -

Γυμνή

Είναι θύελλες ζαλωμένο...

Είναι θύελλες ζαλωμένο το πρωινό 

μες στο κατακαλόκαιρο. 

Σαν άσπρα μαντηλάκια αποχαιρετισμών

σαλπάρουν τα σύννεφα, 

και, εκεί, τ'αρπάζει ο άνεμος 

και τα σηκώνει με τα χέρια του τα ταξιδιάρικα. 

Αρίφνητη η καρδιά του ανέμου

που χτυπάει μες στην ερωτοδέσμια σιωπή μας.

Που κοχλάζει ανάμεσα στα δέντρα, 

πολυφωνικός και υπερκόσμιος,

γλώσσα κατάφορτη από παιάνες, λες και θούρια.

Ο άνεμος που λαφυραγωγεί τα φυλλώματα

και βγάνει από τη ρότα τους τα σεινάμενα βέλη των πουλιών.

Ο άνεμος που σε σφεντονίζει εσένα σε πελάγη ακύμαντα,

σε γαίες πανάλαφρες, σε φλόγες γονυκλινείς.

Σπάνε και χύνονται ένα καντάρι φιλιά

συντριμμένα πάνω στις πύλες του καλοκαιριάτικου ανέμου. 

Pablo Neruda, Είναι θύελλες ζαλωμένο...

Από τη συλλογή του Pablo Neruda "Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα"

Σονέτο VIII

Αν δεν τύχαινε να 'χεις μάτια με χρώμα φεγγαριού,
με χρώμα μέρας όλο δουλειά, φωτιά και χώμα,
και δεμένη τ' αγέρα τη σβελτοσύνη να 'χεις,
αν δεν τύχαινε να 'σαι κεχριμπαριού βδομάδα,

αν δεν ήσουν η κίτρινη στιγμή που το φθινόπωρο
σκαρφαλώνει από τις περικοκλάδες
κι αν δεν ήσουν ψωμί που ευωδιαστή η σελήνη
το φτιάχνει σεργιανόντας στον ουρανό τ' αλεύρι,

ω, λατρεμένη, δε θα σ' αγαπούσα!
Στην αγκαλιά σου αγκαλιάζω αυτό που υπάρχει,
χρόνο κι άμμο και της βροχής το δέντρο,

και ζουν τα πάντα για να ζήσω εγώ:
χωρίς να πάω μακριά βλέπω τα πάντα:
όλα όσα ζουν τα βλέπω στη ζωή σου.

 
Pablo Neruda

"Εκατό ερωτικά σονέτα"

Η Bασίλισσα

 

 

Σε ονόμασα βασίλισσα.

Υπάρχουν πιο ψηλές από σένα, πιο ψηλές.

Υπάρχουν πιο αγνές από σένα, πιο αγνές.

Υπάρχουν πιο ωραίες από σένα, υπάρχουν ωραιότερες.

Όμως εσύ είσαι η βασίλισσα.

Όταν περπατάς στους δρόμους

κανένας δε σε αναγνωρίζει.

Κανείς δε βλέπει το κρυστάλλινο στέμμα σου,

κανένας δεν κοιτά το χαλί από κόκκινο χρυσάφι

που πατάς όπου περνάς,

το χαλί που δεν υπάρχει.

Κι όταν φανείς

αντηχούν όλα τα ποτάμια

στο κορμί μου
καμπάνες σείουν
τον ουρανό,

κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.

Μόνο εσύ κι εγώ,

μόνο εσύ κι εγώ, αγάπη μου,

άκουσέ με.

 

Pablo Neruda

Farewell

Pablo Neruda

Μέσ’ από το δικό σου βάθος, και γονατισμένο,
ένα παιδί, θλιμμένο όπως εγώ, μας βλέπει.

Απ’ τη ζωή αυτή που στις φλέβες του θα καίει
θα ‘πρεπε να δεθούνε οι ζωές μας.

Μέσα απ’ τα χέρια αυτά, παιδιά των χεριών σου,
θα ‘πρεπε να σκοτώσουν τα δικά μου χέρια.

Απ’ τα ανοιχτά του μάτια μες στη γη
θα δω δάκρυα στα δικά σου κάποια μέρα.

Εγώ δεν το θέλω, Αγαπημένη.

Για να μην τίποτα μας δένει
μη μας ενώνει τίποτα.

Ούτε η λέξη που αρωμάτισε το στόμα σου,
ούτε αυτό που δεν είπανε οι λέξεις.

Ούτε του έρωτα η γιορτή που εμείς δεν είχαμε,
ούτε οι λυγμοί σου δίπλα στο παράθυρο.

(Αγαπώ των ναυτικών τον έρωτα
που φιλάνε και παν.

Αφήνουν μονάχα μια υπόσχεση
και πια δε γυρνάν.

Σε κάθε λιμάνι κάποια τους προσμένει:
οι ναυτικοί φιλάνε και πάν.

Μια νύχτα πλαγιάζουνε με τη θανή τους
σε στρώμα της θαλάσσης τα νερά.)

Τον έρωτα αγαπώ που μοιράζεται
σε φιλιά, στρώμα και ψωμί.

Έρωτας που μπορεί να είναι αιώνιος
και μπορεί να κρατάει μια στιγμή.

Έρωτας που ζητάει να λευτερώνεται
για να μπορεί ξανά να ερωτευτεί.

Έρωτας θεοποιημένος που έρχεται.
Και  θεοποιημένος θα ξαναχαθεί.

Πια δε θα χαίρονται τα μάτια μου στα μάτια σου,
πια δε θα γλυκαθεί ο πόνος μου μαζί σου.

Μα όπου και να πάω θα ‘χω τη ματιά σου
κι όπου βαδίζεις θα τον κουβαλάς τον πόνο μου.

Ήμουν δικός σου, δική μου εσύ. Θα είσαι αυτού που σ’ αγαπά,
αυτού που κόβει στο κηπάκι σου ό,τι εγώ έχω σπείρει.

Εγώ φεύγω. Είμαι θλιμμένος μα πάντα είμαι θλιμμένος.
Έρχομαι από τα χέρια σου. Δεν ξέρω για πού πάω.

Απ’ την καρδιά  σου μου λέει αντίο ένα παιδί.
Κι εγώ του λέω αντίο.

Farewell-Pablo Neruda