Αμνησία

Δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω,
Δεν προχωράω πίσω ή μπροστά
Κι όλα αυτά που θέλω ν' αγαπάω
δε μ' ανατριχιάζουν πια.

Γύρω μου οι σκιές έχουν παγώσει
κι έχω μείνει με το χέρι απλωμένο
Τι ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει

Θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ,
Θα περιμένω...

Λιώνουν τα μάτια μου στο φως της τηλεόρασης
Με νανουρίζει μια στριμμένη μελωδία
Όσοι περνούν τη χώρα της απόγνωσης
παθαίνουν αμνησία.

Δεν απορώ ούτε καταλαβαίνω
πώς συνεχίζω να υπάρχω μ' όλα αυτά
Θέλω να βγω από δω μέσα κι όμως μένω
σε μια ομίχλη που ναρκώνει την καρδιά.

Γύρω μου το τζάμι έχει σπάσει
κι έχω μείνει με το βλέμμα καρφωμένο
Τι ήθελα να δω έχω ξεχάσει

Θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ,
Θα περιμένω...

Σαράβαλο

Ποιος σκάει ο κόσμος κι αν χαλάει

αυτή η βρωμοάνοιξη σαν σβούρα με γυρνάει

κι η καρδιά μου σα σαράβαλο σε κατηφόρα πάει

Άντε ας πάει ψηλά ετούτη η ζήση

μοσχοβολάει η ανάσα της μπαρούτι και χασίσι

κι η καρδιά μου σα σαράβαλο που ορμά να τη φιλήσει

Ποιος κλαίει μέσα μου και μου λέει

ξύπνα δεν είναι όνειρο το χιόνι που μας καίει

η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει

Ποιος σκάει ο κόσμος που το πάει

αυτή η βρωμοάνοιξη με σκίζει με μεθάει

κι η καρδιά μου σα σαράβαλο στ'αστέρια ξεφυσάει

Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η ρόδα που κολλάει

κι όλο στην αρχή γυρνάει

πού θα πάει θα ξεκολλήσει

κι ο κόσμος σα σαράβαλο γι'αλλού θα ροβολήσει

Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η νύχτα που κρατάει

και δε λέει να τελειώσει

πού θα πάει θα ξημερώσει

κι η καρδιά μου σα σαράβαλο όλους σας θ'ανταμώσει

Μέσα μου αέρας που φυσά

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

Μουσική: Γιώργος Ξυλούρης

Μέσα μου ο αέρας που φυσά

Δε λέει να ημερέψει

Μου ξεσηκώνει την καρδιά

Και μου σκορπάει τη σκέψη

(Σαν σπίθα από πυρκαγιά

Στα ύψη μ΄ανεβάζει

Κι έξω απ΄του κόσμου τ' όνειρο

Με μια σπρωξιά με βγάζει)

Με στροβιλίζει σαν φτερό

Στο πουθενά σε μια άκρη

Κι ύστερα μες στα μάτια σου

Με ακουμπάει σαν δάκρυ

Με πάει ψηλά στον ουρανό

Μου λέει τώρα γκρεμίσου

Και 'γω σαν άστρο ρίχνομαι

Κι ακούω την ευχή σου

(Μέσα μου ο αέρας που φυσά

Στιγμή δε λιγοστεύει

Μάλλον τρελά θα μ' αγαπά

Γι' αυτό έτσι με παιδεύει)

Κι όταν του λέω πια δεν μπορώ

κόπασε να ησυχάσω

Μου λέει όσο ζεις εγώ θα ζω

Κι άντε να σε χορτάσω

Το τρένο

Όταν θα'ρθείς να με ξεθάψεις απ'τις στάχτες

και διώξεις από πάνω μου όλη τη σκουριά

και ξαναβάλεις τις ρόδες μου σε ράγες

και εγώ αχίσω να κυλάω ξανά

Τότε οι λύπες θα με ψάχνουν

και άνεργες θα θρηνούν

Θα πέφτουν μανιασμένες οι βροχές

και θα ρωτούν

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε

τα άλλα τρένα να περνούν...

Γιάννης Αγγελάκας

Άγνωστη Χ

Με σκαλίζεις σαν ξερό χωράφι

Κι ό,τι σάπιο κι άχρηστο βρίσκεις το αγαπάς

Το χρυσάφι μου το πετάς στα σκουπίδια

Αναλογίζομαι την ώρα που θα φεύγεις

Νομίζοντας πως πήρες ό,τι ήθελες να πάρεις

Δίχως ποτέ να σου περάσει απ'το μυαλό

Πως πήρες ό,τι σου άξιζε να πάρεις.

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

εκδ. Λιβάνη, 1999

Έρχομαι από την έρημο των άστρων

Έρχεται η φωνή μου άνεμος του απείρου.

Έρχεται η φωνή μου φορτωμένη την αρσενική γύρη των άστρων·

Έρχεται στο λουλούδι του νου σου.

Έρχομαι από την άκρη μιας αιωνιότητας.

Με προβιά και με έκσταση

Μ' ένα κομμάτι σεληνόφωτο στο μέτωπο και μ' ένα κέρατο στη ζώνη

Με μνήμες από πάχνη κι από φωτιά

Έρχομαι από την άκρη μιας αιωνιότητας.

Άφησα τα χνάρια μου πάνω στον πηλό του φωτός.

Φόρεσα τη θωριά του νερού.

Φόρεσα τη δυσκινησία των οστρακόδερμων.

Βόσκησα τους ανέμους κι εξημέρωσα τους ήχους.

Έζησα του λύκου την έκσταση

Μπροστά στον πάγο και στη φωτιά.

Έρχομαι από την άκρη μιας αιωνιότητας.

Έρχομαι από την έρημο των άστρων.

Έρχομαι από την έρημο των άστρων.

Μοναχικός βαδίζω ερημώνοντας το μέλλον.

Στερεύουν οι πηγές της πλάνης τα πάντα ξηραίνονται.

Πλούσια απλώνεται η άμμος και μονάχα η άμμος

Χώρος για περισσότερη σκέψη

Χώρος για περισυλλογή κι ελευθερία

Χώρος του άδειου και της φωτιάς.

Έρχομαι από κει όπου πηγαίνετε

Έρχομαι από την έρημο των άστρων.

Μοναχικός φυτρώνω μες στην έρημο των λαών.

Ήλιος ώριμος.

Γέρνω από γύρη σοφίας.

Άτμαν - Θ.Παπακωνσταντίνου, Γ.Αγγελάκας

Eίν' η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή...

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή
απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο
Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή