Ένας μικρός Σεπτέμβρης

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης

Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάμματα
που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα
θέλει να παίξει ακόμα με τ’ άστρα τ’ ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου
πρωτάκι, σχολιαρούδι, του κλέβουν το τραγούδι,
του κλέβουν το τραγούδι.
 ~
Ένας γλυκός Σεπτέμβρης στάζει το μέλι του
σωστό παληκαράκι τρυγάει τ’ αμπέλι του
στα Σπάτα λινοβάτης, στο Κορωπί γαμπρός
να τρέμουν τα κορίτσια στα βλέφαρά του μπρος
φυσάει ο απηλιώτης, ο ζέφυρος της νιότης
φυσάει ο απηλιώτης.
~
Ένας παλιός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος
καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος
το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της Ροδιάς
κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς
Η νύχτα μεγαλώνει, δίχτυα στο φως απλώνει,
η νύχτα μεγαλώνει.

Πού είσαι;

      

Tindersticks- Into the night

Σ'αναζητώ. 

Ελένη.Μ 

Jazz

Charles Lloyd Quartet - Caroline No

Ελένη.Μ

Bingeol

Բինկէօլ Bingeol
Երբ բաց եղան գարնան կանաչ դռները, When the green gates of Spring opened
Քնար դառան աղբիւրները Բինկէօլի, The sources of Bingeol became a lyre (as if they were singing)
Շարուեշարան անցան զուգուած ուղտերը, The dressed up camels passed in a line
Եարս էլ գնաց եայլաները Բինկէօլի։ And my love left to Bingeol
Անգին եարիս լոյս երեսին կարօտ եմ, I missed the face of my love
Նազուկ մէջքին, ծով ծամերին կարօտ եմ, I miss her fine spine and her beautiful hair
Քաղցր լեզուին, անուշ հոտին կարօտ եմ, I miss her sweet tongue and sweet smell
Սեւ աչքերով էն եղնիկին Բինկէօլի։ The little dear of Bingeol with her black eyes
Պաղ պաղ ջրեր,պապակ շուրթս չի բացուի, The cold waters won't open my thirsty lips
Ծուփ ծուփ ծաղկունք, լացող աչքս չի բացուի, The beautiful flowers won't open my crying eyes
Դեռ չտեսած եարիս, սիրտս չի բացուի, As long as I don't see my love, my heart won't open
Ինձ ինչ՞, աւաղ՜, բլբուլները Բինկէօլի։
I don't care about the beautiful birds of Bingeol
Մոլորուել եմ, ճամբաներին ծանօթ չեմ, I'm lost, I don't know these roads
Բիւր լիճերին, գետ ու քարին ծանօթ չեմ, I don't know these lakes, these rivers nor these stones
Ես պանդուխտ եմ, էս տեղերին ծանօթ չեմ, I'm a traveler, I don't know this area
Քուրիկ ասա, որն՞ է ճամբան Բինկէօլի։ My sister, tell me the road to Bingeol.

Say it with a song

Sheryl Crow - "Sideways" (Live with Doyle Bramhall II) 

 

"Whenever you come around me
These feelings won't go away
They've been knockin' me sideways
I keep thinking in a moment that
Time will take them away"...

 

Ελένη.Μ

No Masters or Kings

When the Ritual begins

There is no sweeter innocence than our gentle sin

Watch where you straying, my friend

There's a flower that grows in a cave 

So lovely to see but need to be saved 

Its' beautiful blossom will wither and die 

If ever this flower leave the darkness for daylight

Ο χρόνος είναι του Θεού κι ο πόνος του ανθρώπου 

να βλέπει το είδωλό του να κλαίει και να γελά 

Στην κάψα του μεσημεριού βουλιάζουν τα τζιτζίκια 

κοχύλια κι αρμυρίκια στα μαύρα σου μαλλιά 

Κάτω στο μεγάλο ύπνο μυστικό σου ανάβω δείπνο 

Ποιος είδε δέντρο του βυθού ν΄ αποζητά τον ήλιο 

στου σκότους το βασίλειο άγιο να γυρνά 

Με νήμα εξάκλωνο κεντάς τον έβδομο ουρανό σου 

υψώνεις το φανό σου και πας στο πουθενά 

Κάτω στο μεγάλο ύπνο μυστικό σου ανάβω δείπνο 

Στρώσε τραπέζι γιορτινό, τραπέζι του ασώτου 

το `πνιξε τ΄ όνειρό του άγριος ποταμός 

Από κρασί κι από φιλί μπορεί και να σωθούμε 

κι αν τύχει και χαθούμε καλόδεχτος χαμός 

Κάτω στο μεγάλο ύπνο μυστικό σου ανάβω δείπνο

Άλκης Αλκαίος
Υγ. Σήμερα ας πούμε αλήθειες. 

Φάτα Μοργκάνα

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό

στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου

σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,

που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνειο αρραβωνιάζεται το φως.

Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι

κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,

που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί,

οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,

όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί

χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.

Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,

άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,

ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,

δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.

Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός

να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.

Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.

Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,

μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.

Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.

Μπροστά στην Πύλη δυο δαιμόνοι σπαθοφόροι

και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.

~~~

Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.

Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.

Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.

Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Πάντα οι κυκλώνες έχουν γυναικείο

όνομα. Εύα από την Κίο.

Η μάγισσα έχει τρεις κόρες στο Αμανάτι

και η τέταρτη είν' έν' αγόρι μ' ένα μάτι.

Ψάρια που πετάν μέσα στην άπνοια,

όστρακα, λυσίκομες κοπέλες,

φίδια της στεριάς και δέντρα σάπια,

άρμπουρα, τιμόνια και προπέλες.

Να 'χαμε το λύχνο του Αλαδίνου

ή το γέρο νάνο απ' την Καντώνα.

Στείλαμε το σήμα του κινδύνου

πάνω σε άσπρη πέτρα με σφεντόνα.

Δαίμονας γεννά τη νηνεμία.

Ξόρκισε, Allodetta, τ' όνομά του.

Λούφαξεν ο δέκτης του ασυρμάτου,

και φυλλομετρά τον καζαμία.

Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.

Γεια χαρά, στεριά, κι αντίο, μαστέλο.

Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,

έχει και στην κόλαση μπορντέλο.

Νίκος Καββαδίας

Ηπειρώτικο

Σ' ένα γεφύρι πέτρινο

θα χτίσω την καρδιά μου,

όταν περνάς τον ποταμό

ν' ακούς τον αναστεναγμό

και τα παράπονά μου.

Το δέντρο κρύβει το πουλί,

τ' αγρίμι τ' άγρια δάση

και συ αγρίμι και πουλί

ό,τι γυρεύεις στη ζωή

το έχει προσπεράσει.

Σ' ένα λευκό πουκάμισο

θα ράψω τα φτερά μου,

όταν διψάς για ουρανό

να το φοράς και να πετώ

μέσα στα όνειρά μου.

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης

Υγ: Πρέπει να επισκεφτείς οπωσδήποτε το κανάλι του Μάνου Ορφανουδάκη, πατώντας εδώ .

Δακρυσμένα μάτια

Η τράτα

"Η Τράτα" από το λαϊκό μπάλετο "Η Θάλασσα" (1949) του Νίκου Σκαλκώτα, σε εκτέλεση της Ορχήστρας των Χρωμάτων.

Λίγα γαρούφαλα

 Λίγα γαρούφαλα απομένουνε στις γλάστρες
Στον κάμπο θα `χουν κιόλας οργώσει τη γης
Ρίχνουν το σπόρο
Έχουν μαζέψει τις ελιές
Όλα ετοιμάζονται για το χειμώνα

Κι εγώ γεμάτος απ' την απουσία σου
Φορτωμένος με την ανυπομονησία των μεγάλων ταξιδιών
Περιμένω σαν αγκυροβολημένο φορτηγό
μέσα στην Προύσα

Ναζίμ Χικμετ

 Απόδοση: Γιάννης Ρίτσος 

- Επιστολές και ποιήματα, 1942-1946-

Παρακάτω ο Μάνος Λοΐζο προλογίζει και τραγουδάει την μελοποιημένη εκδοχή του ποιήματος. Το ντοκουμέντο είναι δανεισμένο από το εξαιρετικό κανάλι του Μάνου Ορφανουδάκη.

Εικόν' αχειροποίητη

Eικόν' αχειροποίητη, που στην καρδιά μου σ' είχα,
κ' είχα για μόνο φυλαχτό μια της κορφής σου τρίχα.

Oνείρατα στον ύπνο μου μαυροφτερουγιασμένα,
σαν περιστέρι στη σπηλιά μ' ετάραξαν για σένα.

Τ' αηδόνια αυτά που κελαηδούν μου φαίνονται να κλαίνε
κίνδυνο, μαύρο σύννεφο, οι μάγισσες μου λένε.

Kίνδυνο, μαύρο σύννεφο, οι μάγισσες μου λένε·
τ' αηδόνια αυτά που κελαδούν μου φαίνονται να κλαίνε.

Να σε χαρεί κι η άνοιξη μαζί με τα λουλούδια
όπου 'ναι σαν αμέτρητα ζωγραφιστά τραγούδια.

Συ στο σκολειό δεν έμαθες να γράφης ραβασάκια·
στα χείλη σου τα ρόδινα πού τά 'βρες τα φαρμάκια;

Στα μάτια τα ψιχαλιστά πόχ' έρωτας καρτέρι,
πόσο μεθύσι μέθυσα ένας Θεός το ξέρει.

Τη χάρη σου τη σπλαχνική μη μ' αρνηστείς αρνί μου
αγάπη μου αιώνια αγάπη μου στερνή μου

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

Μόχα

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα

και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα.

Μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια

ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία...

Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ’ το χάρτη

και άρχισε η νύχτα πάλι νύχτα να ζητάει.

Κάποιον να πάρει αγκαλιά, να του μιλάει

τον πιο μικρό, τον πιο αθώο ναύτη...

Μόχα ο τρελός, Μόχα ο σοφός, Μόχα ο πνιγμένος

Μόχα, αυτός που όσο και αν πιει πια δε μεθάει.

Μες το λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος

Μόχα, αυτός που όλο τα κύματα κοιτάει...

Μόχα ο τρελός, ο σοφός, ο τελειωμένος

Μόχα, αυτός που τον ξεχώρισε η Μοίρα.

Τρέχει απ’ τα μάτια του η σκουριά και η αλμύρα

Μόχα, αυτός που τραγουδάει ευτυχισμένος...

Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια

θα τα διαλύσουν, θα τα κάνουν όλα σκόνη.

Θα `ρχεται `κείνο το κορίτσι να ξαπλώνει

πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα...

Ότι θα έρθω από μακριά και `γώ σε λίγο, 

ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα.

Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα, 

θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω...

Έρχεται ο Μόχα ο τρελός πάλι χαμένος, 

κοιτάει τις άγκυρες και όλο φωνάζει "βίρα!"

Μέσ’ στο λιμάνι τριγυρνάνει μαγεμένος

Μόχα, η σκουριά η σκουριά και η αλμύρα...

Στίχοι/Μουσική: Παύλος Παυλίδης