Το γάλα

"... Έτσι, στα καλά καθούμενα, όπως τους βλέπεις να περπατάνε ή να κάθονται να πίνουν τον καφέ τους. Όπως τρέχουν βιαστικά ή όπως στέκονται έξω από το περίπτερο να κοιτάξουν την κρεμασμένη εφημερίδα. Όπως ψωνίζουν πατάτες απ' το μανάβη ή νεκρά ψάρια από το ψαράδικο. Όπως στέκονται στην ουρά στις τράπεζες ή έξω από την εφορία. Σαν χαιρετιούνται από μακριά, σαν κάνουν χειραψία από κοντά, σαν κάθονται στ' αμάξια τους μέσα κλεισμένοι, στο σινεμά, σα βγάζουν εισιτήρια για το γήπεδο, στα σπίτια τους καθώς ζητάνε τις παντόφλες τους, καθώς απλώνουν μια μπουγάδα, καθώς γυρίζουν με τις σακούλες τα ψώνια και σκύβουν ν' αγκαλιάσουν το παιδί τους... Τους βλέπεις έτσι στα ξαφνικά... να καίγονται!

Υγ1: Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το θεατρικό έργο "Το γάλα" του Β. Κατσικονούρη. Ίσως υπήρχαν πολύ πιο έντονες σκηνές τις οποίες θα μπορούσα να διαλέξω για την ανάρτησή μου και η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα με την επιλογή. Είναι όμως αργά και αδυνατώ να δακτυλογραφήσω μεγαλύτερο απόσπασμα. Από την άλλη μεριά η παραπάνω σκηνή μπορεί ευκολότερα να σου εξάψει την περιέργεια και να μπεις στη διαδικασία να διαβάσεις ή να παρακολουθήσεις κάποια θεατρική παράσταση ή ακόμα και την κινηματογραφική εκδοχή. Προσωπικά στο συνιστώ ανεπιφύλακτα!
Υγ2: Αρκετές μέρες μακριά από τον αστεροειδή μου και η κατάσταση εδώ πάνω είναι τραγική. Οι αυξημένες απαιτήσεις της σχολής μου αφήνουν ελάχιστο, ή τουλάχιστον όχι τόσο όσο εγώ θα ήθελα, χρόνο για να ασχοληθώ με το blog. Δεν ανησυχώ, όμως. Ακόμα και μια ανάρτηση το μήνα με αναζωογονεί και   μου υπενθυμίζει το λόγο για τον οποίο αποφάσισα να ξεκινήσω αυτή την προσπάθεια!
Υγ3: Μην δοκιμάσεις ποτέ pH-μετρικό χαρτί! Έχει απαίσια γεύση και μπορεί να σου προκαλέσει αλλεργία. Ξέρω εγώ... 

Είναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμές;

-Είναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμές; Ρώτησε κείνο το βράδυ τ'αστέρι.

Το δέντρο μόλις είχε κλείσει τα βλέφαρα του να ξεκουραστεί. Κούνησε τα κλαδιά του κι αποκρίθηκε λίγο νυσταγμένα.

- Όχι... Όχι. Δεν είναι τόσο σπάνιες. Μόνο που... Να, οι άνθρωποι κυνηγούν αυτές τις στιγμές με το μυαλό τους. Κι αυτό είναι, πως να στο πω, υπόθεση τηε καρδιάς.

-Πες μου κάποιες χαρούμενες στιγμές.

-Άσε με τώρα, νυστάζω.

-Πες μου, επέμενε τ' αστέρι. Πες μου μερικές.

-Ένα παξιμαδάκι κανέλας στα ζαρωμένα χέρια της γιαγιάς. Ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια κάτω από το κρεβάτι του Φώτη. Ένα κοχύλι στα όνειρα της Αγγελικής... Ένα φορτηγάκι στο χρώμα του φεγγαριού. Καληνύχτα. Νυστάζω πολύ απόψε.

-Πες μου ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή. Και ύστερα θα σ' αφήσω να κοιμηθείς.

-Σ' αγαπώ, πολύ!

-Καληνύχτα! είπε τ' αστέρι τρισευτυχισμένο. Κι έδωσε μια βουτιά και πιάστηκε από τα ματόκλαδα του φεγγαριού.

Απόσπασμα από το βιβλίο "Το χρώμα του φεγγαριού" της Αλκυόνης Παπαδάκη

Υ.Γ: Το φθινόπωρο έφτασε! Τυπικά, τουλάχιστον, αφού όπως φαίνεται θα περιμένουμε πολύ ακόμα για τις πρώτες σταγόνες βροχής. Πάντα μου άρεσε η περίοδος αναμονής για τα πρωτοβρόχια. Η μυρωδιά της βρεγμένης γης. Το καλοκαίρι με κούρασε και χρειάζομαι τη μελαγχολία του καιρού. Ευχές, λοιπόν, για ένα βροχερό και κρύο φθινόπωρο.