ΧΧΧVI

Υπάρχουν ποιητές που είναι τεχνίτες

και δουλεύουν τους στίχους

όπως το ξύλο.

Τι λυπηρό να μην ξέρεις ν'ανθίζεις!

Να 'χεις να βάζεις στίχο σε στίχο, όπως αυτός

που χτίζει ένα τοίχο

και βλέπει αν στέκεται καλά

και τον γκρεμίζει αν δεν είναι έτσι.

Αλλά το μόνο έργο τέχνης είναι η γη μας

που αλλάζει και πάντα η ίδια είναι και πάντα ωραία.

Το σκέφτομαι, όχι όπως οποιοσδήποτε σκέφτεται,

αλλά όπως αυτός που αναπνέει.

Κοιτάζω τα λουλούδια και γελάω...

Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνουν, ούτε κι εγώ αν τα καταλαβαίνω.

Γνωρίζω όμως ότι η αλήθεια μαζί τους και μαζί μου είναι

Στην κοινή μας θεότητα

που μας αφήνει να φύγουμε, να ζήσουμε για τη γη.

Ευτυχισμένοι στα χέρια τις εποχές σηκώνουμε

Ν'αφήνουμε τον άνεμο να μας αποκοιμίζει 

και στα όνειρά μας, όνειρα να μην έχουμε.

Όποιος έχει λουλούδια ανάγκη το Θεό δεν έχει.

XLII

Η άμαξα πέρασε από το δρόμο κι έφυγε
Κι ο δρόμος δεν έγινε ούτε πιο άσχημος ούτε πιο όμορφος.
Έτσι και με των ανθρώπων τη δράση, σε όλο τον κόσμο.
Δεν αφαιρούμε και δεν προσθέτουμε τίποτα.
Περνάμε και ξεχνιόμαστε.

Κι ο ήλιος έρχεται κάθε μέρα στην ώρα του  

~

Όταν έρθει η Άνοιξη
Ίσως πια να μη βρίσκομαι στον κόσμο.
Σήμερα, να μπορούσα θα’ θελα
Την Άνοιξη σαν πρόσωπο να την σκεφτώ.
Θα μπορούσα έτσι να φανταστώ πως κλαίει για μένα
Βλέποντας πως το  φίλο το μοναδικό της έχει χάσει.
Μα η Άνοιξη δεν είναι ούτε πράγμα,
ούτε ένας τρόπος να μιλάς.
Ούτε τα λουλούδια, ούτε τα πράσινα φύλλα επιστρέφουν
Υπάρχουν νέα φύλλα, νέα λουλούδια
Υπάρχουν νέες, μυρωδάτες μέρες.
Τίποτα δεν γυρίζει, δεν επαναλαμβάνεται
Επειδή είναι πραγματικό το κάθε τι.

 
~

Ίσως αυτή να είναι
Η τελευταία μέρα της ζωής μου.
Το χέρι το δεξί μου σήκωσα τον ήλιο χαιρετώντας.
Μα δεν τον χαιρετούσα για αντίο.
Ήμουν χαρούμενος
Που να τον δω ακόμα μια φορά μπορούσα.
–Αυτό ήταν όλο.

Fernando Pessoa

Αφιερωμένο στον Κωστή Ψυλλάκη

Delirio - Φωτογραφία και ποίημα

Ανάλαφρος, ανάλαφρος, πολύ ανάλαφρος
Ο άνεμος περνάει ανάλαφρος.
Φεύγει μετά, πάντα ανάλαφρος.
Τι σκέφτομαι δεν ξέρω.
Και ούτε να το μάθω επιζητώ.