Μισή πίστη

Θα προσπαθήσω να περάσω από τα χρόνια
σαν μια ιδέα που περνάει απ’ το μυαλό
και σαν τσιγάρο που θα σβήσει σε μπαλόνια
θα πέσω πάνω στης ζωής μου το σκοπό

Και κάθε βράδυ θα σκαρώνω μια ιστορία
που θα `χει ήρωα τον άλλο μου εαυτό
αυτόν που ζει μόνο μέσα στη φαντασία
και είναι έτοιμος να κάνει φονικό
Και θα στήσω σημαίες στις κορφές μου
για να φαίνονται οι αντοχές μου
Με μια πίστη μισή και στο χέρι μια ευχή
λίγη άμμο απ’ τις ακρογιαλιές μου

Θα προσπαθήσω να περάσω απ’ τα χρόνια
όπως περνάει απ’ το δρόμο ένα παιδί
φάλτσα σφυρίζοντας και με λυτά κορδόνια
θα φτάσω απέναντι να κλείσω τη γιορτή

Και κάθε βράδυ θα σκαρώνω μια ιστορία
που θα `χει ήρωα τον άλλο μου εαυτό
αυτόν που ζει μόνο μέσα στη φαντασία
και είναι έτοιμος να κάνει φονικό
Και θα στήσω σημαίες στις κορφές μου
για να φαίνονται οι αντοχές μου
Με μια πίστη μισή και στο χέρι μια ευχή
λίγη άμμο απ’ τις ακρογιαλιές μου

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου

Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις

Και τι μπορώ να πω για σένα
που να `ναι εσύ
λέξεις με δέρμα και μαλλιά
γραμματικές για την αφή
χέρια πλεγμένα

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ’ το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σαν να μ’ αγαπάς

Και πώς μπορώ να σε θυμάμαι
και να `σαι εσύ
τα γέλια σου σαν τα νερά
μια ήσυχη λέξη στ’ αυτί
και να νικάμε

Οδυσσέας Ιωάννου

Μικρές νοθείες

Ποτέ του δεν κατάφερε να βγει σε μια λιακάδα
και ζει με, ό,τι, περίσσεψε από ένα σκάρτο ποίημα
τα πρωινά σηκώνεται με μια βαριά ζαλάδα
και λέει πως τον ξύπνησε ένα μεγάλο κύμα

Κρεμάει τις αφίσες του στα παράθυρά του
κρύβει το φως μα κρύβει κι όλα τ'άλλα
γιατί το μόνο που λαχτάρησε ως λάφυρά του
είναι μια θάλασσα να φτάνει ως τη σκάλα

Βάζει σημάδια με στυλό πάνω στον τοίχο του
μετράει το ύψος του που πόντο πόντο χάνει
μα κάθε βράδυ όταν βγαίνει απ'τον ύπνο του
στέκεται όρθιος και τρυπάει το ταβάνι

Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια
πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
ξέρει αν μπορούσε θα 'κανε μία απ'τα ίδια
αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες

Η ζωή των άλλων

Οι τοίχοι γέμισαν αλμύρα

τα κλάματά σου είναι παντού

κάτι σου είπα για τη μοίρα

και μου 'πες η ζωή είναι αλλού

Σε παίρνει πάλι η θάλασσα των δυνατών σινιάλων

κι εγώ σου λέω πως αλλού είναι η ζωή των άλλων

Παλι μιλάς για ξένους τόπους

λες κι έχεις κι άλλη μια ζωή

πάλι χαμένη μες στους τρόπους

να γίνονται όλα απ'την αρχή

Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων

αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων