Λίγα γαρούφαλα

 Λίγα γαρούφαλα απομένουνε στις γλάστρες
Στον κάμπο θα `χουν κιόλας οργώσει τη γης
Ρίχνουν το σπόρο
Έχουν μαζέψει τις ελιές
Όλα ετοιμάζονται για το χειμώνα

Κι εγώ γεμάτος απ' την απουσία σου
Φορτωμένος με την ανυπομονησία των μεγάλων ταξιδιών
Περιμένω σαν αγκυροβολημένο φορτηγό
μέσα στην Προύσα

Ναζίμ Χικμετ

 Απόδοση: Γιάννης Ρίτσος 

- Επιστολές και ποιήματα, 1942-1946-

Παρακάτω ο Μάνος Λοΐζο προλογίζει και τραγουδάει την μελοποιημένη εκδοχή του ποιήματος. Το ντοκουμέντο είναι δανεισμένο από το εξαιρετικό κανάλι του Μάνου Ορφανουδάκη.

Πράσινα άλογα

Θα βρέχει, θα βρέχει

και εμείς θα τραμπαλιζόμαστε

μέσα στην ανεμοδούρα της βροχής,

με τα μάτια ορθάνοιχτα, γεμάτα σπίθες από αγωνία,

σαν ξινόμηλα που επιπλέουν στον κουβά με το νερό

βορά για τα πράσινα άλογα

και τότε

Θα γελάμε, θα γελάμε

                                                                               
                                                                                                        Ελένη.Μ

Away

Ligeti Miklós

 

-Will you leave me thus?

- Say no, say no... 

Ελένη.Μ

Εικόν' αχειροποίητη

Eικόν' αχειροποίητη, που στην καρδιά μου σ' είχα,
κ' είχα για μόνο φυλαχτό μια της κορφής σου τρίχα.

Oνείρατα στον ύπνο μου μαυροφτερουγιασμένα,
σαν περιστέρι στη σπηλιά μ' ετάραξαν για σένα.

Τ' αηδόνια αυτά που κελαηδούν μου φαίνονται να κλαίνε
κίνδυνο, μαύρο σύννεφο, οι μάγισσες μου λένε.

Kίνδυνο, μαύρο σύννεφο, οι μάγισσες μου λένε·
τ' αηδόνια αυτά που κελαδούν μου φαίνονται να κλαίνε.

Να σε χαρεί κι η άνοιξη μαζί με τα λουλούδια
όπου 'ναι σαν αμέτρητα ζωγραφιστά τραγούδια.

Συ στο σκολειό δεν έμαθες να γράφης ραβασάκια·
στα χείλη σου τα ρόδινα πού τά 'βρες τα φαρμάκια;

Στα μάτια τα ψιχαλιστά πόχ' έρωτας καρτέρι,
πόσο μεθύσι μέθυσα ένας Θεός το ξέρει.

Τη χάρη σου τη σπλαχνική μη μ' αρνηστείς αρνί μου
αγάπη μου αιώνια αγάπη μου στερνή μου

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

XLII

Η άμαξα πέρασε από το δρόμο κι έφυγε
Κι ο δρόμος δεν έγινε ούτε πιο άσχημος ούτε πιο όμορφος.
Έτσι και με των ανθρώπων τη δράση, σε όλο τον κόσμο.
Δεν αφαιρούμε και δεν προσθέτουμε τίποτα.
Περνάμε και ξεχνιόμαστε.

Κι ο ήλιος έρχεται κάθε μέρα στην ώρα του  

~

Όταν έρθει η Άνοιξη
Ίσως πια να μη βρίσκομαι στον κόσμο.
Σήμερα, να μπορούσα θα’ θελα
Την Άνοιξη σαν πρόσωπο να την σκεφτώ.
Θα μπορούσα έτσι να φανταστώ πως κλαίει για μένα
Βλέποντας πως το  φίλο το μοναδικό της έχει χάσει.
Μα η Άνοιξη δεν είναι ούτε πράγμα,
ούτε ένας τρόπος να μιλάς.
Ούτε τα λουλούδια, ούτε τα πράσινα φύλλα επιστρέφουν
Υπάρχουν νέα φύλλα, νέα λουλούδια
Υπάρχουν νέες, μυρωδάτες μέρες.
Τίποτα δεν γυρίζει, δεν επαναλαμβάνεται
Επειδή είναι πραγματικό το κάθε τι.

 
~

Ίσως αυτή να είναι
Η τελευταία μέρα της ζωής μου.
Το χέρι το δεξί μου σήκωσα τον ήλιο χαιρετώντας.
Μα δεν τον χαιρετούσα για αντίο.
Ήμουν χαρούμενος
Που να τον δω ακόμα μια φορά μπορούσα.
–Αυτό ήταν όλο.

Fernando Pessoa

Αφιερωμένο στον Κωστή Ψυλλάκη

Έρημα βουνά

Όλη αυτή η διάχυτη ματαιοπονία της κατάρρευσης. 

Ως πότ(έ) ρε άνθρωπε; 

Δεν το δέχομαι ούτε το αποδέχομαι. 

9/10/2013 

Ελένη.Μ