Τότε δεν υπήρχε ούτε μη-ύπαρξη ούτε ύπαρξη,
δεν υπήρχε αέρας, ούτε ο ουρανός που βρίσκεται πέρα από αυτόν.
Τι τον σκέπαζε και πως; Και τι τον προστάτευε;
Υπήρχε εκεί η απύθμενος άβυσσος των υδάτων;
Τότε δεν υπήρχε θάνατος ούτε αθανασία,
δεν υπήρχε κανένα σημάδι διαχωρισμού της μέρας και της νύχτας.
Εκείνο το Ένα, ανέπνεε γαλήνια, χωρίς αέρα από την ίδια του την φύση,
τίποτα άλλο δεν υπήρχε πέρα από αυτό.
Το σκότος στην αρχή σκεπαζόταν από σκοτάδι,
το όλο ήταν αδιαχώριστο και ρευστό.
Ότι υπήρχε ήταν καινό και χωρίς μορφή,
τότε με την μεγάλη δύναμη της θερμότητας γεννήθηκε εκείνο το Μοναδικό.
Η επιθυμία ανάβλυσε στην αρχή μέσα του,
η επιθυμία, ο αρχικός σπόρος του νου.
Οι άγιοι που έψαξαν μέσα στις καρδιές τους,
σκέφθηκαν ότι ανακάλυψαν την σχέση της ύπαρξης με την μη-ύπαρξη.
Η ακτινοβολία τους εξάπλωσε φως κατά μήκος του σκότους,
αλλά ήταν το Ένα επάνω ή ήταν κάτω;
Υπήρχε δημιουργική ισχύς εκεί και δύναμη γονιμότητας,
κάτω υπήρχε ενέργεια και επάνω ώθηση.
Ποιος ξέρει αληθινά και ποιος μπορεί εδώ να μιλήσει γι’ αυτό;
Πότε γεννήθηκε αυτό και από που προέρχεται αυτή η δημιουργία;
Οι θεοί ήρθαν μετά από την δημιουργία του κόσμου.
Ποιος επομένως μπορεί να ξέρει από που προήρθε αρχικά στην ύπαρξη;
Αυτός, η πρώτη αρχή της δημιουργίας, άραγε
σχημάτισε όλο αυτό ή δεν το σχημάτισε;
Αυτός, που το βλέμμα του ελέγχει όλο τον κόσμο στον ύψιστο ουρανό,
σίγουρα θα ξέρει, ή ίσως να μην ξέρει.
