Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν

The Kiss-Edvard Munch

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη·
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ’ Απρίλη. 

-Χαμόγελο-

 
Τη βλέπω—στα μαλλιά σου πνέει—την αύρα
Είναι βαθιά τα μάτια σου όπως νά ’βρα
το δρόμο της ζωής μου, τον Απρίλη.

-Χαρά-

 Αχ, όλα έπρεπε να ‘ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν.
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια,
να φύγουνε, να σβήσουν.

-Μόνο-

Κώστας Καρυωτάκης

Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης

Μάτση Χατζηλαζάρου, ο Γ.Π.Σαββίδης την αναφέρει ως "Η πιο ερωτική ποιήτρια στην Ελλάδα."

Ετούτες τις λαχτάρες του Μαγιού πώς να τις σβήσω;
Ετούτα τα κλάματα ενός αιθέριου σούρουπου πώς να στερέψουνε;
Θρηνώ όλες τις χαίτες των κοριτσιών που ‘ναι ριγμένες
επάνω στα μαξιλάρια του συμβατικού έρωτα.
Θα τους δώσω μες στην ποδιά μου ένα άσπρο τριαντάφυλλο
κι ένα κόκκινο-ίσως τα δούνε, ίσως τα μυρίσουνε.
Θα τους δώσω μια χρυσόμυγα που βρίσκει ξαφνικά τον ήλιο
τραγουδώντας μες στα μαλλιά μου-ίσως τη δούνε, ίσως την ακούσουνε.
Θα τους πω: κοιτάτε τους άντρες τους λεβέντες, τους ελεύθερους,
τον άντρα λιοντάρι, τον άντρα καραβιού κατάρτι, τον άντρα έλασμα
και τόξο και φωνή από κορφοβούνι σε κορφοβούνι-τότε ίσως του δοθούνε,
ναι, ίσως ερωτευθούνε.
Αν είχα την φωνή που ζητάω, μια πολιτεία ολάκερη δε
μου’φτανε για να την παρασύρω στο ανοιξιάτικο μου διάβα.
Ρωτάω: άνθεξε ποτέ κανένας στα δειλινά που δεν πεθαίνουνε,
και στις ευωδίες που δε χάνουνται αλλά γίνουνται σκιές μας,
και στις πέντε μας αισθήσεις όταν λαχανιάζουνε και κράζουν
την καρδιά μας;
Τα μεταξωτά μου μέλη θε ν’ απλώσω πάνω σε μιάν άμμο δροσερή,
το βλέμμα μου θε να χάσω μες στ’ ανεξάντλητο γαλάζιο της
δικής μου θάλασσας, οι αναπνοές μου κι οι παλμοί μου θε να’ναι
οι αναπνοές και οι παλμοί του διάχυτού μου έρωτα.
Έρωτα, αγάπη, πόθο, ηδονή
Έρωτα, Έρωτα.

Μάτση Χατζηλαζάρου από τη συλλογή "Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης"

Αφρός

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος σε πιθάρι. Υπερρεαλιστική φωτογραφία τραβηγμένη από τη Μάτση Χατζηλαζάρου. 

Είναι οι πόθοι μιναρέδες στυλωμένοι

Λάμψεις του μουεζίνη στην κορφή τους

Φωτοβολίδες των κραυγών της οικουμένης

Πυγολαμπίδες σε συρτάρια κορασίδων

Που κατοικούν σε ακρογιαλιές μέσα σ' επαύλεις

Και τρέχουν με ποδήλατα σε κήπους

'Aλλες γυμνές άλλες ημίγυμνες κι άλλες φορώντας

Φορέματα με φραμπαλάδες και μποτίνια

Που στίλβουν την ημέρα και την νύχτα

'Οπως τα στήθη τους την ώρα που βουτάνε

Μες' στον αφρό της θάλασσας.

                                                                 Ανδρέας Εμπειρίκος-Ενδοχώρα

Μια εποχή στην κόλαση

"Η ηθική είναι ο εκφυλισμός του εγκεφάλου. Είμαι αλλού, φευγάτος, αρκέτοι καταραμένοι είμαστε εδώ κάτω, η αλληλεγγύη μας είναι άγνωστη, ο ένας σιχαίνεται τον άλλον."

Αρθούρος Ρεμπώ

Ιθάκη

Ιθάκη

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια

ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,
τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη
με τα χριστιανικά της σωματεία
και την ασφυχτική της ηθική.
Πάντως, δεν ήταν λύση, ήταν ημίμετρο.
Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο
αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.
Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί
κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας
που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…
Τώρα επιστρέφω με μιαν ύποπτη προσπάθεια
να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω
κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει
την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει
στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει
στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.

Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,

που με κρατάει πάντα μακριά.
Μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,
τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

                                                                                            Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ατελέσφορη Μάχη

 Αφαίρεσε τη νύχτα απ’ τα μάτια σου –

πώς να παλέψω μόνος με τους δυό σας;

Το κορμί και το σαράκι-Ντίνος Χριστιανόπουλους

What makes us human?

       Leonardo da Vinci: The Proportions of the Human Figure (Vitruvian Man) 1490

Αυτό που διαφοροποιεί τον άνθρωπο δεν είναι η πολύχρονη αφελής συγκρισιμότητα του με τα ζώα, γιατί αν και ονομάζουν τα ζώα «άλογα» έχουν μια δική τους λογική τάξη πραγμάτων, ένα δικό τους χαοτικό σύμπαν που γεννά λογική, στις δικές μας πεποιθήσεις με γνώμονα το άλογο της τροφικής αλυσίδας, πολλές φορές μάλιστα θεωρούμενο ως παράλογο ( absurdum ). Αντίθετα αυτό που του προσδίδει την ιδιαιτερότητά του, το ιδιόμορφο ασχηματοποίητο που διαρρηγνύει το ομοιογενές σχηματοποιημένο είναι αυτό ακριβώς που δεν τον κάνει α-πάνθρωπο, ένα άλφα στερητικό μπροστά από τη λέξη «άνθρωπος» δείχνει την άλλη πλευρά του, το συγκαλλυμένο εγώ του που πλέον δεν αποτελεί επίφαση, δεν είναι μια φενάκη αλλά μια καλά οικοδομημένη προσωπικότητα που αντιστοιχεί σε μια πραγματικότητα. Έχει πάψει τόσο η ιδιότητα του Homo Faber, του δρων ή πράττων ανθρώπου και άλλο τόσο το χαρακτηριστικό του Homo Sapiens, του σοφού ανθρώπου, το συνονθύλευμα των κυττάρων του ανθρώπου έχει μετατραπεί σε Inhuman. 

Ελένη.Μ