Αιώνια

Που είσαι;

Κουράστηκα

Άδειασα

Ξέρεις είναι δύσκολο να αναζητάς μιαν απάντηση σε ένα επίμονο ερωτηματικό. 

Αιώνια αναπάντητο(ς). 

Ελένη.Μ 

ΧΧΧVI

Υπάρχουν ποιητές που είναι τεχνίτες

και δουλεύουν τους στίχους

όπως το ξύλο.

Τι λυπηρό να μην ξέρεις ν'ανθίζεις!

Να 'χεις να βάζεις στίχο σε στίχο, όπως αυτός

που χτίζει ένα τοίχο

και βλέπει αν στέκεται καλά

και τον γκρεμίζει αν δεν είναι έτσι.

Αλλά το μόνο έργο τέχνης είναι η γη μας

που αλλάζει και πάντα η ίδια είναι και πάντα ωραία.

Το σκέφτομαι, όχι όπως οποιοσδήποτε σκέφτεται,

αλλά όπως αυτός που αναπνέει.

Κοιτάζω τα λουλούδια και γελάω...

Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνουν, ούτε κι εγώ αν τα καταλαβαίνω.

Γνωρίζω όμως ότι η αλήθεια μαζί τους και μαζί μου είναι

Στην κοινή μας θεότητα

που μας αφήνει να φύγουμε, να ζήσουμε για τη γη.

Ευτυχισμένοι στα χέρια τις εποχές σηκώνουμε

Ν'αφήνουμε τον άνεμο να μας αποκοιμίζει 

και στα όνειρά μας, όνειρα να μην έχουμε.

Όποιος έχει λουλούδια ανάγκη το Θεό δεν έχει.

Έχει(ς) πάθει ανο(η)σία

Πρωινά ουράνια τόξα 

σε κάτι λοξά ρυάκια

βενζίνης ανακαταμένα με λίγη όξινη βροχή.

Σπίρτο

ή μάλλον

σπίρτα,

άναψέ τα! όλα!

Θέλω απόψε να με δω να καίγομαι. 

Όταν δεν αντί-δρας, αρρωσταίνεις, 

έχει(ς) πάθει 

ανο(η)σία. 

Ελένη. Μ 

Δακρυσμένα μάτια

Η τράτα

"Η Τράτα" από το λαϊκό μπάλετο "Η Θάλασσα" (1949) του Νίκου Σκαλκώτα, σε εκτέλεση της Ορχήστρας των Χρωμάτων.

Για τη ζωή

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά,
Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος,
Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα.
 Δὲ θά ῾χεις ἄλλο πάρεξ μονάχα νὰ ζεῖς.

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρὰ
Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ
Ποὺ ἔτσι, νὰ ποῦμε, ἀκουμπισμένος σ᾿ ἕναν τοῖχο
μὲ τὰ χέρια σου δεμένα
Ἢ μέσα στ᾿ ἀργαστήρι
Μὲ λευκὴ μπλούζα καὶ μεγάλα ματογυάλια
Θὲ νὰ πεθάνεις, γιὰ νὰ ζήσουνε οἱ ἄνθρωποι,
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ποτὲ δὲ θά ῾χεις δεῖ τὸ πρόσωπό τους
καὶ θὰ πεθάνεις ξέροντας καλὰ
Πὼς τίποτα πιὸ ὡραῖο, πὼς τίποτα πιὸ ἀληθινὸ
ἀπ᾿ τὴ ζωὴ δὲν εἶναι.

Πρέπει νὰ τηνε πάρεις σοβαρὰ
Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ
Ποὺ θὰ φυτέυεις, σὰ νὰ ποῦμε,
ἐλιὲς ἀκόμα στὰ ἑβδομῆντα σου
Ὄχι καθόλου γιὰ νὰ μείνουν στὰ παιδιά σου
Μὰ ἔτσι γιατὶ τὸ θάνατο δὲ θὰ τόνε πιστεύεις
Ὅσο κι ἂν τὸν φοβᾶσαι
Μὰ ἔτσι γιατί ἡ ζωὴ θὲ νὰ βαραίνει
                           πιότερο στὴ ζυγαριά.