Επί του θέματος

Un homme qui dort (1974)- Bernard Queysanne

Βαρέθηκα να κοιμάμαι,
βαρέθηκα να είμαι και ξύπνιος.

Γνωσιακός αλκοολισμός. 

Ελένη.Μ

Ραχοκοκαλιά

Λιμάνι Ηρακλείου Κρήτης, photographed by me

Αυτός που πιστεύει, βρίσκεται εκεί,
πάνω από το τείχος της Ύπαρξης.
Κάτω, υπάρχει το πλεούμενο μαύρο
γι’ αυτούς που θέλουν να γίνουν σκιά.
Βαρομετρικό χαμηλό, 

οι αποστάσεις μεταξύ μας
ή αν το πάρεις αλλιώς 

“the Silence of the Lambs”. 

Ίσως στη ραχοκοκαλιά ενός ακροπατήματος 

να κρύβεται 

η άλλη άκρη του νοήματος.

Ελένη.Μ

Καθαρά και ξάστερα

Ida- Paweł Pawlikowski

 

Στο αγκάλιασμα, 

να ξέρεις,
ένας από τους δύο

 έχει ανάγκη 

από ασφάλεια,
όπως ένα κουτάλι 

που κυρτώνει.

Ελένη.Μ

Κάθε πρωινό

Unknown Tree - Photographer: Me

Κάνει κύκλους
πάνω από 

τα θύματά του
αγριοπερίστερο της κοιλάδας
που πετά σαν φλισκούνι
κόντρα στον άνεμο
ή στα μαύρα σύννεφα.
Πρωινό αγέρωχο,
δίχως εσένα
μα για εσένα. 

Ελένη.Μ

Ελεγειακό ψάρεμα

Ηράκλειο Κρήτης 

 

Παίρνεις κλειστά τις στροφές
στις θαλασσοταραχές,
ίλιγγος στα σκυλόψαρα
και πρίμος αγέρας 

καθώς η μαούνα γαβγίζει 

στο σκίσιμο των νερών.

Στους κάβους
αραγμένο ένα ποδήλατο

από το μεγάλο αγκίστρι
της παρυφής 

των θαλάσσιων ίππων.

Φώτα από βουνά 

σαν ηφαίστεια 

που μόλις νανουρίστηκαν,

αναποδογυρισμένα

 σε επίγεια κοχύλια. 

Και ύστερα

 ήρθαν τα φουγάρα,

μετρώντας νυχτολούλουδα 

με πήρε το σεργιάνι. 

Ελένη.Μ

Ατημέλητη προδοσία

Stairs- Erik Johansson

 

 

Μονάχα τα φυτά μου 

καλοπερνάνε
εγώ κατεβαίνω 

ένα - ένα 

τα σκαλιά
προς τον Άδη,
παραδομένη
(και) κυρίως

 προδομένη. 

Ελένη.Μ

Νομοτελειακή εκζήτηση

Ida- Paweł Pawlikowski

Το αγκάλιασμα στο απροσδόκητο.
Συνεχίζω και κοιτάζω το απέραντο
και εκείνο απαντά σαν στιγμαία νομοτέλεια
ή σαν ταχυδρόμος

 που φέρνει ένα γράμμα 

από το μεγάλο Πουθενά.

Ίσως τελικά

 μονάχα το Σύμπαν

 συνωμοτεί στις μεγάλες στιγμές

της απόγνωσής σου και σε σκέφτεται, 

όταν εσύ έχεις αποκοπεί

από παντού 

ή έχεις κόψει 

κάθε δίοδο επικοινωνίας. 

Τα συγκοινωνούντα δοχεία

 είναι μονάχα για να πίνονται 

στην υγειά της παράδοξης πίστης,

κάθε Κυριακή βράδυ,
 στις 20:00,
 μετά το τέλος των ειδήσεων, 

όταν το κατακάθι του καφέ 

δεν φεύγει με τίποτα

 από το νιπτήρα της κουζίνας.

 Καθημερινή εκζήτηση των φαντασμάτων της καθημερινότητας.

Μην σου φαίνεται παράλογο, το ά-λογο.

Ελένη.Μ