 |
| Spirits' dance- "The Tempest", William Shakespeare |
|
|
Θα βασανίζεσαι αιώνια
μέχρι το αδίκημά σου
να παραδεχτείς,
θα εύχεσαι,
θα παρακαλάς,
θα μετανιώνεις
δίχως να ξέρεις το γιατί.
Σε ξένες στεριές πάντα λειψός
θα φεύγεις βιαστικά
μην αντέχοντας
το γαμψό καμάκι
στην ψυχή σου.
Την Τρικυμία
με πρωτεργάτη τον Πρόσπερο
να την θυμηθείς.
Την τιμωρία την διαλέγει πάντοτε ο εαυτός,
εκείνος άλλωστε γνωρίζει καλύτερα
τις αυτόχειρες πράξεις.
Δράστης και υπεύθυνος
της καταστροφής
ανέμελα μαζί.
Μην αγνοήσεις τα χορικά σημεία,
εκεί σε χορεύω στο ταψί,
κάθε καρυδιάς καρύδι
ήσουν και εσύ.
Μα στο τέλος,
σε αυτό το μακάριο τέλος
ο αδικημένος
είναι ο δίκαιος
και ο αδικήσας
ο υπαίτιος.
Και κάπως έτσι
ίσως αγκαλιαστούμε σφιχτά
από εκείνα τα αλμυρίκια
που μας ξέβρασαν
στ' ανοιχτά
μην αντέχοντας
δίχως την αναπνοή
των ξέπνοων γελασμένων δακρύων.
"We are all spirits and are melted into air, we are such stuff as dreams are made on and our little life is rounded with a sleep" (Act IV, scene I)
Ελένη.Μ
