Κάτι πάει να γίνει

Θυμήσου, σώμα. 

Ελένη.Μ

Τετάρτη βράδυ

Έτσι να είναι το φιλί,

αργόσυρτο.

Να μην θέλουν να λιώσουν

τα παγάκια από το ποτό 

στο στόμα μου.

Ελένη.Μ 

Περί λουλουδιών και θυμάτων

Ο έρωτας γεννά ζωή πεινασμένος σαν θάνατος
κι όλα έλκονται, όλα στροβιλίζονται
όπως οι πλανήτες κι οι δορυφόροι.
Μονάχα τα λουλούδια υποφέρουν
από Άνοιξη και χώμα στέρεο·
φουντώνουν, ευωδιάζουν, φλέγονται
κάτω από τον άσπλαχνο ήλιο.
Παντού γύρω μελλοντικά πτώματα υγρά
και πέταλα μάταια.
Κι είναι οι πιθανότητες εναντίον μας 
Στρατιώτης σ'ενα πόλεμο εκ προοιμίου χαμένο
γιατί μου δώσαν' πόδια αντί ρίζες.

Houston, we have a problem !

Well said. 

Ελένη.Μ 

Για εκείνον

"Εγείραν τα κλωνάρια μου"

...ωχ μικρό μελαχρινό... 

Ελένη.Μ 

Σε έχω δει γυμνή

"The power of Silence", 1979, C.C 

Σε έχω δει γυμνή,

όταν οι ρώγες σου καυλώνουν 

μπροστά στο φως της λάμπας,

καίγεται και αυτή μαζί μας. 

Σε έχω δει γυμνή, 

όταν μου δίνεσαι με ανοιγμένα σκέλια 

σαν κόλπος που σκάει το κύμα,

εκεί ξεβράζομαι σαν χέλι, 

πάνω στα φύκια σου, 

αφήνω το σάλιο μου.

Σε έχω δει γυμνή, 

όταν λυσσομανάς από πάνω μου,

σαν φύλλο που κάθεται όρθιο, 

τελευταίο μοσχολέμονο (εσύ). 

Σε έχω δει γυμνή,

όταν αφήνω δαγκωματιές στο λαιμό σου,

σαν λύκος που κατασπαράζει τη λεία του.

Σε έχω δει γυμνή, 

όταν ψάχνεις την αγκαλιά μου,

όταν χαϊδεύεσαι στα σεντόνια σου

που μοσχοβολάνε γιασεμί.

Σε έχω δει γυμνή, 

όπως δεν σε έχει δει κανείς μέχρι τώρα, 

γιατί αγάπη μου ξέρω πως δεν σε νοιάζουν 

αυτά που μόλις έγραψα 

επειδή δεν με έχεις αφήσει ακόμη να δω 

γυμνή την ψυχή σου 

και όταν την δω 

θα την ντύσω με τη δική μου. 

Ακόμη ντυμένη είσαι;

Γδύσου. 

Έρχομαι. 

Ελένη.Μ, απάντηση: Έλα...  

Αυτό δεν είναι γραμμένο από την Ελένη.Μ 

Πάρε τα δώρα

Πάρε τα δώρα της ψυχής σου να 'ρτεις.

Σου ετοίμασα τη μαύρη κάμαρά μου.

Στον κήπο μου αρρώστησεν ο Μάρτης,

και αρρώστησεν ο Μάρτης στην καρδιά μου.

Πάρε του πόνου σου τη σμύρνα κι έλα.

Όλα θε να σ' αρέσουν· έχω κόψει

το ρόδο, στο παράθυρο, που εγέλα

την αυστηρή μου βλέποντας την όψη.

Πάρε απαλά τον οίχτο σου, να φτάσεις,

και πάρε του καημού σου τη γαλήνη.

Στα μάτια μου το χέρι θα περάσεις,

το βραδινό μου δέος για ν' απαλύνει.

Κ. Καρυωτάκης - "Νηπενθή"