Πρώτη άνοιξη

Να 'χεις το δέρμα του πελάγου και του τύφλου το χάδι

έτσι μπορεί να σε ποθήσουν κι ίσως να σου το πουν.

Αλλιώς στην πρώτη άνοιξη, στο πρώτο σταυροδρόμι

θα σκορπιστούν οι έρωτες, θα μείνεις μοναχός.

Από τον καινούριο δίσκο του Γιάννη Χαρούλη σε μουσικές και στίχους του Θανάση Παπακωνσταντίνου

Σαράβαλο

Ποιος σκάει ο κόσμος κι αν χαλάει

αυτή η βρωμοάνοιξη σαν σβούρα με γυρνάει

κι η καρδιά μου σα σαράβαλο σε κατηφόρα πάει

Άντε ας πάει ψηλά ετούτη η ζήση

μοσχοβολάει η ανάσα της μπαρούτι και χασίσι

κι η καρδιά μου σα σαράβαλο που ορμά να τη φιλήσει

Ποιος κλαίει μέσα μου και μου λέει

ξύπνα δεν είναι όνειρο το χιόνι που μας καίει

η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει

Ποιος σκάει ο κόσμος που το πάει

αυτή η βρωμοάνοιξη με σκίζει με μεθάει

κι η καρδιά μου σα σαράβαλο στ'αστέρια ξεφυσάει

Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η ρόδα που κολλάει

κι όλο στην αρχή γυρνάει

πού θα πάει θα ξεκολλήσει

κι ο κόσμος σα σαράβαλο γι'αλλού θα ροβολήσει

Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η νύχτα που κρατάει

και δε λέει να τελειώσει

πού θα πάει θα ξημερώσει

κι η καρδιά μου σα σαράβαλο όλους σας θ'ανταμώσει

Charlie Chaplin-The Great Dictator (1940)

 Charlie Chaplin-The Great Dictator (1940)

"To those who can hear me, I say – do not despair. The misery that is now upon us is but the passing of greed – the bitterness of men who fear the way of human progress. The hate of men will pass, and dictators die, and the power they took from the people will return to the people. And so long as men die, liberty will never perish."


You can find the whole speech here: 
http://www.charliechaplin.com/en/synopsis/articles/29-The-Great-Dictator-s-Speech

Indie Music

Savages-You're my chocolate 

Δ.Μ.Παπαδίτσας-Υπερρεαλισμός

Gustav Klimt-The kiss

Αυτά τα όστρακα κι αυτές τις πεταλούδες

Στα δίνω και τα ξαναπαίρνω

Μέχρι να παλιώσουν

Σα χαρτονομίσματα

Που παν από χέρι σε χέρι

Ή από φόνο σε φόνο... 

Από τις "Σημειώσεις τριών νυχτών",ΙΙ

Ω εσύ πράσινο βοτάνι απ'τον ουρανό καταγόμενο

Στο νερό που λειτουργείς

Που σκορπίζεσαι όπως η αχτίδα στην πλευρά του στιλέτου

Που τόσους αιώνες τρως απ'το κορμί μου μέλι

Που σε φωνάζω πότε πεθαμένος και πότε τρελός από μετεωρίτες που σβήνουν σε μια γωνιά του μυαλού μου...

"Το κυπαρίσσι"

Το πλοίο  Vasco

Το λιμάνι του Λορέντσο Μαρκέζ

Ο μισός του γερανός κι ο μισός του μέσα μας

Θεέ μου οι μικροπωλητές

Ρωσόφιλοι άλλοτε

Αγγλόφιλοι σήμερα

Ίσως αύριο ρουφιάνοι από ωριμότητα

Πουλάν σκόνες που γυαλίζουν όλα τα αντικείμενα

Και σταματάν τον πονόδοντο

Να φύγει το πλοίο Vasco 

Όχι να μη φύγει 

"Έξοδος"

Το λέω ξανά είμαι μόνος

Σα μιά μόνη πατημασιά ανθρώπου σε δάσος

Είμαι μόνος σα δάχτυλο σε χέρι 

Που η μηχανή του πήρε τα άλλα τέσσερα

Αν ήμουν σταγόνα θα'χα σβήσει στα έγκατα διψασμένης γης 

Δεν είμαι όμως σταγόνα

Είμαι μικρή πέτρα ίσως πολύτιμη

Που ο καιρός την κάμνει άμμο

Και βλέπω το σχήμα της και τη λάμψη

Και την σκληρότητά της

Και το βάρος της να γίνονται άμμος...

Από το "Παράθυρο", V

Δε σκέφτηκες ότι μια νύχτα κρυφά 

Στις μύτες των ποδιών μου 

Πήρα όλα τα οστά μας 

Και τα βούτηξα - ας μην το μάθουν σε παρακαλώ

Στο φεγγάρι...

"Το φεγγάρι"

Το τελευταίο ποίημα του έρωτα

Photo by Josef Nadj

Δος μου την ηδονή της ηδονής,

ζωή της ζωής, της μέθης νύχτα, οδύνη.

Το ερωτικόν απόσταγμα μού ηδύνει

την υπερφίαλη σκέψη που πονεί.

Μόνο, τη γεύση αγάπησα μόνο,

ω πονώ πέρ' απ' την αίσθηση του χώρου τής γης,

πέρ' απ' τα μάκρη αυτά πονώ!

Δε νιώθω, δεν αισθάνομαι καθώς άνθρωπος,

μα αισθάνομαι θεός

κι ως θεός ζούσα, μεθούσα,

πλήρης από έρωτα και δόξα κι ομορφιά.

Πάνω στα σουβλερά καρφιά,

σαν ασκητής έλα κι εσύ να γείρεις,

τον ίλιγγο να δεις, το δέος να δεις,

να φτάσεις στη σιγή και στο κενό να φτάσεις,

κι ως άνθος τον εαυτό σου να μαδείς.

Κι όταν σταθείς στο τελευταίο σκαλί

του έρωτα και του πόνου, ένα φιλί

από την πείρα την τόση να κρατείς:

                                                   φιλί άγριο και ζεστό να με δαμάσεις.

Άρης Δικταίος