Κυριακή 21 Απριλίου 2013

Delirio - Φωτογραφία και ποίημα


Ανάλαφρος, ανάλαφρος, πολύ ανάλαφρος
Ο άνεμος περνάει ανάλαφρος.
Φεύγει μετά, πάντα ανάλαφρος.

Τι σκέφτομαι δεν ξέρω.
Και ούτε να το μάθω επιζητώ.


Νυχτερινό

Nocturne-Thomas Van Stein Nocturne

 

Υδροφόρος ορίζοντας

κι ο σκύλος αλυχτάει, 

κάτω από μια σκοταδιστική πανσέληνο

που κορνάρει στα όνειρά μου.

Αρχέγονα πάθη 

που κοιμήθηκαν

σε παραλίες 

που κάποτε 

οι φοινικιές

έβαζαν 

     φωτιά.       

 

Ελένη.Μ 


Παρασκευή 19 Απριλίου 2013

Ερωτικός ψίθυρος

Woman before the sunrise- Caspar David Friedrich  

Πως ψιθυριστά 
μου σιγοτραγουδάς
 τον έρωτά σου.
Δυό μεγάλες φτερούγες
 τα χέρια σου 
σαν με αγκαλιάζεις, 
με κλείνουν μέσα σε δυό φτερά 
που το χνούδι τους
 χαϊδεύει το πρόσωπό μου.
Σκοτεινά τα μάτια σου
που απόψε 
θελκτικά 
τους 
υποτάχτηκα.
Όταν εσύ 
υπήρχες
εγώ γεννιόμουν 
βλέννα 
από τους
εξαπατημένους εραστές.


Ελένη.Μ

Τετάρτη 17 Απριλίου 2013

Ημερολόγιο

Gyorgy Lukacs

Νομίζω πως η αιτία του débâcle* είναι η εξής : 
δεν είμαι ως "επιστήμονας" πιο αδύναμος απ' ό,τι πίστευα- αν και αυτό είναι δυνατό, και μάλιστα πολύ πιθανό, αλλά ως άνθρωπος. Έχω ανάγκη από κάτι. Έχω ανάγκη από ανθρώπους- και μάλιστα από ζεστασιά. Και ο πάγος της δικής μου "ζεστασιάς" λιώνει τόσο δύσκολα (όσο εύκολα πιάνω συζήτηση και συνάπτω επιφανειακά στενές σχέσεις με άλλους ανθρώπους), που είναι σχεδόν αδύνατο να την κερδίσω. Και λείπει. Αυτό που επαναλαμβάνω εδώ και χρόνια: πως δεν χρειάζομαι κανέναν, ότι μπορεί κανείς να ζήσει οπουδήποτε, δεν είναι αλήθεια. Δεν πιστεύω πως θα ήμουν ικανός για κάτι τέτοιο. Αυτό σημαίνει ότι το ερώτημα είναι αν η δυσαρέσκεια που θα ένιωθα θα ήταν χρήσιμη προς το σκοπό της αύξησης της παραγωγικότητάς μου. Φοβάμαι πως όχι. Και στην περίπτωση αυτή η ετυμηγορία θα ήταν οριστική και αμετάκλητη. [...] Η στιγμή όμως κατά την οποία εγώ ήμουν εγώ είναι πραγματικά η ζωή, η ίδια η ζωή, ολόκληρη η ζωή, ενώ οι διαθέσεις που γεμίζουν τη "ζωή ολόκληρη" δεν είναι παρά "στιγμιαίες". 

*Κατάρρευση 


Γκέοργκ Λούκατς, Ερμηνευτικές προσεγγίσεις ( επιμ. Γ. Σαγκριώτης- Α.Α. Χρύσης), Αθήνα, Αλεξάνδρεια, σ. 384-385

24 Σεπτέμβρη 1945

Πρόκειται για ένα από τα ποιήματα του Ναζίμ Χικμέτ .
Τα ποιήματα των 9- 10μμ, γραμμένα από τις φυλακές της Προύσας, το 1945.
Ο ίδιος γράφει στην γυναίκα του μέσα από τις φυλακές

« Άκου να δεις τι κάνω. Όλη μέρα δουλεύω την μετάφραση (…), διορθώνω τα « Τοπία», τα επεξεργάζομαι. Από τις εννιά το βράδυ και μετά δε σκέφτομαι παρά μόνο εσένα. Μη νομίσεις πως δεν σε σκέφτομαι τις άλλες ώρες. Μα από τις εννιά και μετά δε σκέφτομαι τίποτ’άλλο εκτός από εσένα, και μεταξύ εννιά και δέκα, μια ώρα σου γράφω ποιήματα. Τους έδωσα τον τίτλο «τα ποιήματα των 9-10μμ, γραμμένα για την Πιραγιέ». Άρχισα να γράφω από τα τέλη του Σεπτέμβρη.(…)»

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
Tις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις έχουμε ακόμα ζήσει
Κι αυτό που θέλω να σου πω, το πιο όμορφο απ’όλα
Δεν στο ‘χω πει ακόμα



Δευτέρα 8 Απριλίου 2013

Κοντραπούντο

Πάντοτε έψαχνα έναν δρόμο να σε φτάσω
σκυφτός μερόνυχτα σε χάρτες και βιβλία
ήθελα μόνο τη σκιά σου ν’ αγκαλιάσω
στου κόσμου βγαίνω τα σενά περιπολία

Όλα τα σχέδια χρυσόψαρα στη γυάλα
και σύ τη μάσκα σου φοράς και τα στολίδια
τ’ άστρα μου στέλνουνε πανάρχαια σινιάλα
κι εγώ μιας χίμαιρας μαζεύω τα ξεφτίδια


Zωή σε σπούδασα και ξέχασα να ζήσω
ποιός το χαμένο μου καιρό θα φέρει πίσω
δε δίνει ρεύμα ότι αγαπώ και δε με σώζει
τη λύση ψάχνω στο μπερντέ του Kαραγκιόζη


Πάντοτε έψαχνα έναν δρόμο να σε φτάσω
τρέχεις αδιάκοπα και τίποτα δεν τρέχει
μα συνεχίζω κι ας βρεθώ ξανά στον άσσο
κανείς δε χάνει μια ζωή που δεν την έχει


Bγαίνουν στην άγραν της TV τα συνεργεία
όλα είναι ζήτημα τιμής σ’ αυτόν τον κόσμο
τα όνειρά μου κατεβαίνουν σ’ απεργία
άσωτοι άγγελοι μου δείχνουνε το δρόμο

Τετάρτη 3 Απριλίου 2013

Στους φίλους μου / To my Friends

Primo Levi



Dear friends, and here I say friends
the broad sense of the word:
Wife, sister, associates, relatives,
Schoolmates of both sexes,
People seen only once
Or frequented all my life;
Provided that between us, for at least a moment,
A line has been stretched,
A well-defined bond.
I speak for you, companions of a crowded
Road, not without its difficulties,
And for you too, who have lost
Soul, courage, the desire to live;
Or no one, or someone, or perhaps only one person, or you
Who are reading me: remember the time
Before the wax hardened,
When everyone was like a seal.
Each of us bears the imprint
Of a friend met along the way;
In each the trace of each.
For good or evil
In wisdom or in folly
Everyone stamped by everyone.
Now that the time crowds in
And the undertakings are finished,
To all of you the humble wish
That autumn will be long and mild. 


Primo Levi  

Ο Primo Levi ήταν ένας Ιταλό-Εβραίος χημικός και συγγραφέας. Υπήρξε φυλακισμένος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς στην κατεχόμενη από τους Ναζί Πολωνία. Το πιο γνωστό του έργο είναι το If this is a Man (1947) "Se questo è un uomo".  Για περισσότερες πληροφορίες εδώ : http://en.wikipedia.org/wiki/Primo_Levi