Auguste Rodin

Μια σειρά από φωτογραφίες αφιερωμένες στον Κώστα, 

φιλικούς παρισιάνικους χαιρετισμούς :) 

 
  Le Baiser, La Cathédrale, La Valse,... par Auguste Rodin.

Ελένη.Μ

Ορχιδέες

Έφυγες

και άφησες πίσω σου τις μικρές ορχιδέες που μου χάρισες,

τώρα αιμορραγούν

πίσω από τον καθρέφτη του μπάνιου,

εκεί με κάτι σάπιους υδρατμούς

και την υγρασία πάνω στα παλιά πλακάκια,

θα θρηνούν για την αναίτια σιωπή σου.

Οι ορχιδέες είναι σκέτες ιδέες που σε κάνουν να πονάς

στη θύμηση των μουσικών χεριών που στις δώρισαν.

Ξανά,

επανάληψη των γεγονότων

σαν ένα καθιερωμένο déjà vu.

Τώρα όμως αρχίζει το δικό μου παιχνίδι.

Βασανίσου ισάξια με τη δική μου σιωπή,

καταδική μου.

Ελένη.Μ

Φάτα Μοργκάνα

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό

στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου

σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,

που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνειο αρραβωνιάζεται το φως.

Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι

κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,

που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί,

οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,

όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί

χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.

Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,

άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,

ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,

δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.

Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός

να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.

Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.

Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,

μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.

Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.

Μπροστά στην Πύλη δυο δαιμόνοι σπαθοφόροι

και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.

~~~

Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.

Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.

Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.

Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Πάντα οι κυκλώνες έχουν γυναικείο

όνομα. Εύα από την Κίο.

Η μάγισσα έχει τρεις κόρες στο Αμανάτι

και η τέταρτη είν' έν' αγόρι μ' ένα μάτι.

Ψάρια που πετάν μέσα στην άπνοια,

όστρακα, λυσίκομες κοπέλες,

φίδια της στεριάς και δέντρα σάπια,

άρμπουρα, τιμόνια και προπέλες.

Να 'χαμε το λύχνο του Αλαδίνου

ή το γέρο νάνο απ' την Καντώνα.

Στείλαμε το σήμα του κινδύνου

πάνω σε άσπρη πέτρα με σφεντόνα.

Δαίμονας γεννά τη νηνεμία.

Ξόρκισε, Allodetta, τ' όνομά του.

Λούφαξεν ο δέκτης του ασυρμάτου,

και φυλλομετρά τον καζαμία.

Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.

Γεια χαρά, στεριά, κι αντίο, μαστέλο.

Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,

έχει και στην κόλαση μπορντέλο.

Νίκος Καββαδίας

Λερωμένο

Τα σκάτωσες

όπως ποτέ άλλοτε

βλέπεις τα μούτρα σου

στα λερωμένα νερά του Σηκουάνα, 

καθρέφτες των ματιών σου

και τώρα κοιτάς να επανορθώσεις.

Που είσαι εσύ; και γιατί σε έχασες; 

Απόμακροι, ψυχροί, διστακτικοί, 

δεν ανήκεις εδώ. 

Το "εγώ" έχει περισσότερες απαιτήσεις από το "τίποτε". 

Σε έχασες και τώρα πρέπει επιτακτικά να σε ξανά βρεις. 

Ελένη.Μ 

Ηπειρώτικο

Σ' ένα γεφύρι πέτρινο

θα χτίσω την καρδιά μου,

όταν περνάς τον ποταμό

ν' ακούς τον αναστεναγμό

και τα παράπονά μου.

Το δέντρο κρύβει το πουλί,

τ' αγρίμι τ' άγρια δάση

και συ αγρίμι και πουλί

ό,τι γυρεύεις στη ζωή

το έχει προσπεράσει.

Σ' ένα λευκό πουκάμισο

θα ράψω τα φτερά μου,

όταν διψάς για ουρανό

να το φοράς και να πετώ

μέσα στα όνειρά μου.

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης

Υγ: Πρέπει να επισκεφτείς οπωσδήποτε το κανάλι του Μάνου Ορφανουδάκη, πατώντας εδώ .

Προσευχή ενός υποκριτή

 Είμ' εδώ κάτω χρόνια ακίνητος κι απ΄τη ζωή προστατευμένος.

Δίχως απρόσμενους κινδύνους

-ευνοημένος των συγκυριών-

αλάνθαστος κι ευγνώμων.

Μα εσύ που τόλμησες

κι έχεις ακόμα τα σημάδια από την πάλη στο κορμί σου,
Εσύ που φύτρωσες στο βράχο

κι ανάμεσα σ' ανθρώπους άνθισες κι εμαράθεις,
Tο δρόμο δείξε μου στ' αγκάθια
να βαδίσω, να εξιλεωθώ.

Ο πιο μεγάλος φόβος·  

Την ύστατη στιγμή, μην παραδώσω 

ψυχή άτολμη και σώμα άφθαρτο.

Στο νησί

Σ’ εκείνο το νησί κοιμήθηκα

Ονειρεύτηκα την γαλήνη

Και η θάλασσα ψιθύριζε την νιότη

Πριν το φεγγάρι ανατείλει.

Κάτι τέτοιο σαν να έπλασα

Με ένα μυαλό χαμένο

Σε δωμάτιο με στολισμένους τοίχους

Πριν με βρεις κάποιο βράδυ ζαλισμένο.

Να θυμηθείς γιατί βλέπω τα νησιά

Που κάποτε βλέπαμε μαζί,

Γιατί ακόμα χαζεύω τ’ άστρα

Που ξέχασες πριν φύγεις.

Τώρα που ήρθες θαρρώ θα σηκωθώ

Να περπατήσω έξω.

Απλά να μου κρατάς το χέρι

Γιατί κύμα σηκώθηκε στο νησί

Και φοβάμαι πως αντί να βραχούμε

Θα πνιγούμε σε ένα όνειρο.

Μίνως Σκουντάκης