Σύγκρουση

Αφήνω αυτόν τον κόσμο πίσω μου 

κι ας με μαχαιρώνει πισώπλατα.

Άνανδρε! Χτύπα στο στήθος μπροστά

σαν μετωπιαία σύγκρουση,

τάση δυστυχήματος

η συνάντηση των δυο μας.

Ήταν σκέτο ατύχημα

η μέρα που σε γνώρισα.

Τον αρνούμαι αυτόν τον κόσμο

σημαίνει αυταπάρνηση του ίδιου του εαυτού μου.

Η αντίσταση σημαίνει πως δηλώνεις το εγώ σου έναντι μιας αντίστιξης,

είναι μια στάση αντί της στάσης. 

Ελένη.Μ

Πρωινό Άγγιγμα

Όταν περπατάς στο κενό δίχως έρωτα,

δίχως έρωτα,

χωρίς εσένα, χωρίς εσένα,

χωρίς το σώμα σου

που άγγιξα μια φτερωτή στιγμή

κι ενώθηκα μαζί σου.

Κι όταν με άγγιξες σήμερα,

απλή συγκυρία της καλημέρας

τάραξες όλο μου τον κόσμο.

Ψυχή και σώμα εσένα σκέφτονται από τότε.

Με άγγιξες μέσα μου, το κενό μου

έγινε ολόκληρο κι όχι μερικό.

Σκούντηξες πάλι την καρδιά μου κι η ανόητη σκίρτησε!

Ω! Πόσο ανόητη!

Που προκάλεσε ηδονή στο μυαλό μου κι ένιωσε και πάλι χτυποκάρδι.

Ανόητη.

Και τώρα θλίβομαι στην απελπισία μου

δακρύζοντας μιαν ανάμνηση,

ακούγοντας τραγούδια που θυμίζουν τα μάτια της θάλασσας που βυθιζόμουν

αλάκερη αμμουδιά στο βυθό της,

τυλιγμένη μ'ένα σωρό ναυάγια 

απ΄τις αγκυροβολημένες σκέψεις μου για σένα.

Τώρα τίποτα, κενό μηδενός εξαιρουμένου. 

Έλα σώσε με, 

για πρώτη φορά σου ζητάω βοήθεια,

έλα σώσε με,

δεν αντέχω άλλο το βάρος της μοναξιάς. 

Γέμισαν ίσκιοι τα μάτια μου.

Φυσάει φαντάσματα ο αγέρας κι έρχεσαι εσύ τη νύχτα

και χτυπάς το πορτοπαράθυρο των ονείρων μου.

Γύρνα πίσω, γύρνα σε εμάς,

γύρνα σε μένα,

σ'εκλιπαρώ σαν αμυγδαλιά μαδημένη 

στη μέση του χειμώνα,

γύρνα σε μένα.

Δεν υπάρχει καμιά εποχή χωρίς την άλλη,

κι εγώ δεν μπορώ να προχωρήσω 

χωρίς να ζήσω τον έρωτά σου, 

αυτόν που πήρε αναστολή κι ύστερα

ημερομηνία θανάτου ως το έσχατο αντίο

του ανεκπλήρωτου έρωτα.

Για πρώτη φορά ένιωσα ερωτευμένη,

μαζί σου,

ερωτευμένη. 

Ελένη.Μ

Η μαρτυρία του J.Dassin για το έργο "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται"-Ν.Καζαντζάκης, μέρος 1ο

Στο κέντρο της φωτογραφίας απεικονίζεται η Μελίνα Μερκούρη με φόντο το ρεαλιστικό σκηνικό της εκκλησίας για την ταινία "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", μια μεταφορά του ομότιτλου έργου του Νίκου Καζαντζάκη.

Η παρούσα φωτογραφία αποτελεί απόκομμα της εφημερίδας "Ανατολή", δημοσιευμένο στις 5 Σεπτεμβρίου 2008. Η εφημερίδα αποτελεί τοπική εφημερίδα του χωριού ονόματι Κριτσά που βρίσκεται γεωγραφικά στο νομό Λαθισίου ενώ συγκαταλέγεται στη λίστα των 14 τοπικών διαμερισμάτων που υπάγονται στο δήμο του Αγίου-Νικολάου.
Το συγκεκριμένο άρθρο "Αγαπώ αυτό το χωριό όσο κανένα άλλο στον κόσμο!", σε συγγραφή του Νίκου Τραντά, αναφέρεται στις αναμνήσεις του Ζυλ Ντασσέν (Jules Dassin, 1911-2008) από τα γυρίσματα της ταινίας στην Κριτσά. Αξίζει να σημειώσουμε πως ο J.Dassin ήταν σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου όπου η ζωή του περιπλανιόταν ανάμεσα στη Γαλλία και την Ελλάδα. Η ταινία γυρίστηκε το 1957 με τον γαλλικό τίτλο "Celui qui doit mourir". Για μια σύνοψη της ταινίας σας παραπέμπω εδώ: http://www.moviereviews.gr/m495/

 Εν συνεχεία παραθέτω το ίδιο το άρθρο:

"Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δηλώσεις του Ζυλ Ντασσέν, σε συνέντευξη που έδωσε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1933. Μιλά για τη συνεργασία του με τους κατοίκους της περιοχής, στα γυρίσματα του "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", αλλά και τον Άγιο-Νικόλαο του 56'. Αξιοσημείωτη όμως είναι και η αρνητική κρίση που διατυπώνει για την "εξέλιξη" της περιοχής, στο πέρασμα του χρόνου. 

Οι κομπάρσοι

"Α, οι ερασιτέχνες! Μια από τις ευτυχέστερες στιγμές της ζωής μου ήταν η συνεργασία μου με τους κατοίκους της Κριτσάς και των γύρων χωριών στα γυρίσματα του Καζαντζάκη. Οι πιο πολλοί δεν ήξεραν γράμματα κι έτσι, τα βράδια όταν γύριζαν απ'τα χωράφια, μαζευόμασταν στην αυλή του σχολείου, και με διερμηνέα  τη Μελίνα, τους μιλούσαμε για το βιβλίο, για τις σκηνές που θα γυρνούσαμε. Υπέροχη εμπειρία...Στο βιβλίο, ξέρετε, υπάρχουν οι φτωχοί και οι πλούσιοι, οι προύχοντες του χωριού. Ε λοιπόν, κανείς δεν ήθελε να παίξει έναν από τους προύχοντες! Εκεί όμως που δεν πείθονταν με τίποτα, ήταν στο να παίξουν τους Τούρκους! Ξέρετε, τελικά, ποιοί έπαιξαν τους Τούρκους; Καουμπόιδες από τη διπλανή Αμερικανική Βάση...!"

Το "ντεκόρ του Καζαντζάκη"

"Παρόλο που οι συνθήκες των γυρισμάτων ήταν πάρα πολύ περίεργες-γύριζα σε ένα ελληνικό χωριό της Κρήτης και όλοι οι ηθοποιοί γύρω μου μιλούσαν γαλλικά-εξακολουθώ να θυμάμαι αυτήν την περιοχή σαν να ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής μου. Η ευτυχία είχε να κάνει με όλη την ατμόσφαιρα που επικρατούσε, με όλους τους κατοίκους που δούλεψαν στην ταινία. Έχω αναμνήσεις που ακόμα με συγκλονίζουν και αγαπώ αυτό το χωριό όσο κανένα άλλο στον κόσμο!
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν μπορέσαμε να επιστρέψουμε στην Ελλάδα, το 1974, ήταν να πάμε εκεί. Λίγες όμως μέρες πριν ξεκινήσουμε για να πάμε, διάβασα σε μια ελληνική εφημερίδα ότι ένας από τους κατοίκους αυτού του χωριού, 88 χρονών τότε, ένας αρχοντάνθρωπος που μιλούσε κάτι λίγα γαλλικά και τον λάτρευα, είχε πει: "Δεν θέλω να πεθάνω,αν δεν δω πρώτα τον Ντασσέν..." "Πάμε, τί καθόμαστε;", λέω τότε εγώ. "Όχι, μου λένε, δεν πρέπει να πάμε, γιατί μετά θα πεθάνει..."
Εν πάση περιπτώσει, τα κατάφερα να πάω κάποτε σ'αυτό το χωριό, την Κριτσά, και να διαπιστώσω με τα μάτια μου την τεράστια πρόοδο που είχε επιτελεστεί στο μεταξύ και που είχε ξεκινήσει με τα γυρίσματα της ταινίας. Στην ερώτηση, "Τι εννοείτε όταν λέτε "τεράστια πρόοδος"; Εννοείτε την τουριστική ανάπτυξη;", ο Ντασσέν απάντησε: "Το 55', τότε που γυριζόταν η ταινία, υπήρχε ένα μόνο μικρό ξενοδοχείο στον Άγιο-Νικόλαο ( εννοούσε το ξενοδοχείο "Λατώ" στο λιμάνι) κι ένα μπαρ, που το είχε ανοίξει κάποιος εκείνες τις μέρες και το είχε βγάλει "Ριφιφί"-υπάρχει ακόμη...
Όταν τελείωσαν τα γυρίσματα της ταινίας και τα μαζεύαμε για να φύγομε, ήρθαν και μου είπαν: "Αφήστε μας τα ντεκόρ" ( επειδή δεν μας έδωσαν άδεια να γυρίσουμε μέσα στην εκκλησία του χωριού, είχαμε φτιάξει εμείς μία, για τις ανάγκες του φιλμ, καθώς και μια μικρή πλατεία). "Θα χαλάσουν" τους λέω "με τον καιρό θα χαλάσουν". "Μη σας νοιάζει", μου λένε, "εσείς αφήστε τα". Τι έγινε λοιπόν; Επειδή οι Κρητικοί, όπως ξέρετε, λατρεύουν τον Καζαντζάκη, άρχισαν να έρχονται απ'όλα τα μέρη της Κρήτης άνθρωποι για να δουν την "Πλατεία του Καζαντζάκη!" Έτσι χτίστηκε κι άλλο ένα ξενοδοχείο κι ύστερα άλλο ένα κι άλλο ένα, ώσπου φτάσαμε στο χάλι που βλέπουμε σήμερα. Όλα όμως άρχισαν από τους Κρητικούς που έρχονταν να επισκεφτούν το ντεκόρ του Καζαντζάκη..."

-Να ευχαριστήσω θερμά τη γιαγιά μου που είχε κρατήσει την εφημερίδα ως ανάμνησή της για τον Ντασσέν και τις χαρές που γνώρισε τότε το χωριό, όπως μου είπε η ίδια.


Περισσότερα για τον Ζυλ Ντασσέν (Jules Dassin) εδώ: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CF%85%CE%BB_%CE%9D%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%AD%CE%BD

Μπορείτε να δείτε την ταινία εδώ:http://www.dailymotion.com/video/xiev2v_y-yyyyyyy-yyyyyyyyyyyyyyy_shortfilms#from=embediframe

Ελένη.Μ

Fortino Samano

Ο Fortino Samano μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, καπνίζει το τελευταίο του τσιγάρο

"Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν
ο καιρός θα χάνεται ώσπου κάποιο απ'αυτά
θα φωνάξει "Λιμπερτά!" κι όπως θα κοιτάει τις κάνες
θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά..." 

Θ.Παπακωνσταντίνου

Ποντίκια στην αγορά

 

Στην αγορά παγιδευμένοι ποντικοί
νύχτα στην Tσιμισκή, μες στον αέρα
γλιστράς δεξιά μου κρύα αναπνοή
πριν από χρόνια ζούσαμε 'δώ πέρα.

Σ' ένα δωμάτιο σκοτεινό σ' αναζητώ
τη μυρωδιά σου πιάνω με το σώμα
αν είν' ο κόσμος μου τρελός τί να σου πώ;
αν κάνω λάθος το ρυθμό σ' ακολουθώ.

Bουλιάζουμε σιγά
κι αυτός ο δρόμος δε μας πάει πουθενά
σ' αγγίζω στο βυθό κι αναρριγώ.
Ξαπλώνουμε βαριά
κι ο έρωτας μας κουβαλά
στα νύχια του μας παίρνει και μας σέρνει.

Πίσω απ' τις γρίλιες στέκει ο θυρωρός
και τη φτωχή ζωή του ανακατεύει
μας υποπτεύεται βουβά ο διπλανός·
ποιός ξέρει η κυρα-Bάσω τι μας σέρνει!

Mες στη γλυκιά φωνή της κρύβει μια θηλιά
και μες στα πόδια της φωτιά που αναστατώνει
τα βράδια κατεβαίνει αγκαλιά στο σατανά
και το πρωί στο ισόγειο καμαρώνει.

Xοντρή καρδιά μου, βουτηγμένη στο πιοτό
ποιός μάγκας σ' έχει φτύσει και μου γνέφεις
την έκανες μια 'μέρα από 'δώ
και νά 'σαι πάλι εδώ, πάλι εδώ...

Έλα κοντά και σώπα, μη μιλάς
τόσα χρονάκια ψάχνεις την αγάπη
μα τόση λάσπη που στην πλάτη κουβαλάς
τέτοια σου μάραναν ανόητη απάτη.

Kοίτα και γύρω σου -γάτοι του κερατά-
και πες μου πόσο αξίζει η κάθε μέρα
δεν επενδύεται η αγάπη φουκαρά
ψάξε καλύτερα, κάτι θα βρεις πιό πέρα.

Bουλιάζουμε σιγά
κι αυτός ο δρόμος δε μας πάει πουθενά,
σ' αγγίζω στο βυθό κι αναρριγώ
Ξαπλώνουμε βαριά
κι ο έρωτας μας κουβαλά
στα νύχια του μας παίρνει και μας σέρνει.

Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

Time

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way.
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way.

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.

So you run and you run to catch up with the sun but it's sinking
Racing around to come up behind you again.
The sun is the same in a relative way but you're older,
Shorter of breath and one day closer to death.

Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over,
Thought I'd something more to say.

Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
Its good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.

Σκέτο μαύρο

John Virtue

-Γιατί φοράς μόνο μαύρα;

-Διαλέγω μαύρο για την κατάργηση των ανισοτήτων. Διαλέγω κόκκινο για το πάθος που εκρήγνυται. Διαλέγω μπλε για την απεραντοσύνη του ουρανού και της θάλασσας.

Αυτά είναι τα μοναδικά μου χρώματα.

Ελένη.Μ