Επήγα

Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κ’ επήγα.
Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.
Κ’ ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

Δεν έχει όνομα αυτό το τραγούδι

"Anthropology of Art"

Υπάρχει ένα πουλί που μέσα στη νύχτα κελαηδεί

Είναι αυτό που με μάχεται

Είναι η πύρινη φλόγα της καρδιάς μου που

Είναι έτοιμη σχεδόν να ξεσκιστεί από τα σωθικά μου

Είναι το Blue Bird του Bukowski

Που το ακούω θανάσιμα αιώνια στα αυτιά μου.

Είναι η ευτυχία που βρήκα

Είναι η ελπίδα που καταριέται το φόβο

Ο γλάρος που αντιστέκεται στον άνεμο

Καθώς το λεωφορείο του πόθου

Γκρεμίζει τα ψηλά τείχη 

που τόσο καιρό

 ήμουν βαθιά μέσα τους

 φυλακισμένη.

Την άκουσα τη φωνή,

Βρήκα τον προορισμό μου.

Και τώρα που έγραψα το ποίημα

Το κελάιδισμα σώπασε.

Αυτή η νύχτα

Είναι η νύχτα που το ταξίδι ξεκίνησε

Άνοιξα πανιά και τίποτα δεν ακούω πλέον

Παρά μονάχα την καρδιά μου 

που πάλεψε και 

κέρδισε τη μάχη.

Ελένη.Μ

Ψυχή ή l'âme

Νομίζεις πως μετράει το σώμα;

Η ψυχή 

σκέτη 

γυμνή

βαθιά

χαραγμένη 

σε πρόσωπο

κι όχι 

σε προσωπείο 

που ξεσπάς τις γενετήσιες ορμές

πηδώντας σφυγμούς κι αναστεναγμούς.

Η ψυχή είναι η μοναδική που μετράει.

Τα υπόλοιπα είναι υποκατάστατα υποδειγμάτων

για να'χεις να περνάς την ώρα σου.

Ελένη.Μ

Ανέλπιδο γιατί, πότε και που;

The Nits-Three Sisters 

As the song says:   "We can never find our home anymore
               Love is a roomful of strangers
                        Love is a suitcase filled with danger
      Frightened by the world"

Ο κόσμος έχει τρομάξει μονάχα από έναν άλλο κόσμο, τον εαυτό του. 

Η αγάπη είναι μια συνάρτηση επιστημονικού παραδείγματος, τύπου Τόμας Κουν. 

Όταν γίνει συνήθεια, μια ανία που απεχθάνεσαι πλέον με κάθε αίσθησή σου να την αφήνεις να εισχωρεί μέσα στο σώμα σου, στην ψυχή σου τότε είναι η στιγμή της επαναστατικής ρήξης. Μα όταν αυτή επέλθει τότε εδραιώνεται κάτι νέο μέχρι ωσότου κι αυτό να σαπίσει και να αντικατασταθεί. Αυτός είναι ο χρόνος της ιστορίας. Το σάπισμα κι η ανανέωση του βούρκου. Κι η ελπίδα σβήνει κι αυτή καθώς σβήνουν μέσα σου οι χίλιοι "εμείς". 

Ελένη.Μ

Ἕνας λύκος αἰσθηματίας

Διψάω γι’ ἀγάπη πεινάω γι’ ἀγάπη πονάω γι’ ἀγάπη
Οὐρλιάζω γι’ ἀγάπη πεθαίνω γι’ ἀγάπη ἀλλά
Εἶμαι ὁ λύκος ὁ κακός ὁ λύκος καί δέν γίνεται
Δέν εἶναι δυνατόν τέτοια αἰσθήματα νά ἔχω
Γιατί ἄν τό μάθουνε τά πρόβατα
θά πέσουνε νά μέ σπαράξουν

Αργύρης Χιόνης

Στους φίλους από τον Πειραιά

Μια μέρα στον Πειραιά ( 2012)



Στους φίλους από τον Πειραιά.

~ Οι άνθρωποι του Πειραιά είναι ζεστοί σαν φρεσκοψημένο ψωμί που αγκαλιάζει το σπίτι με όλη τη ζεστασιά και την ευλογία του από τις καρδιές που το ζύμωσαν. ~


Τους αφιερώνω το τραγούδι "Μάτια Βουρκωμένα" σε στίχους του Νίκου Γκάτσου.

"Κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια φτώχεια και καλή καρδιά"

Ελένη.Μ