Away

Ligeti Miklós

 

-Will you leave me thus?

- Say no, say no... 

Ελένη.Μ

Εικόν' αχειροποίητη

Eικόν' αχειροποίητη, που στην καρδιά μου σ' είχα,
κ' είχα για μόνο φυλαχτό μια της κορφής σου τρίχα.

Oνείρατα στον ύπνο μου μαυροφτερουγιασμένα,
σαν περιστέρι στη σπηλιά μ' ετάραξαν για σένα.

Τ' αηδόνια αυτά που κελαηδούν μου φαίνονται να κλαίνε
κίνδυνο, μαύρο σύννεφο, οι μάγισσες μου λένε.

Kίνδυνο, μαύρο σύννεφο, οι μάγισσες μου λένε·
τ' αηδόνια αυτά που κελαδούν μου φαίνονται να κλαίνε.

Να σε χαρεί κι η άνοιξη μαζί με τα λουλούδια
όπου 'ναι σαν αμέτρητα ζωγραφιστά τραγούδια.

Συ στο σκολειό δεν έμαθες να γράφης ραβασάκια·
στα χείλη σου τα ρόδινα πού τά 'βρες τα φαρμάκια;

Στα μάτια τα ψιχαλιστά πόχ' έρωτας καρτέρι,
πόσο μεθύσι μέθυσα ένας Θεός το ξέρει.

Τη χάρη σου τη σπλαχνική μη μ' αρνηστείς αρνί μου
αγάπη μου αιώνια αγάπη μου στερνή μου

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

XLII

Η άμαξα πέρασε από το δρόμο κι έφυγε
Κι ο δρόμος δεν έγινε ούτε πιο άσχημος ούτε πιο όμορφος.
Έτσι και με των ανθρώπων τη δράση, σε όλο τον κόσμο.
Δεν αφαιρούμε και δεν προσθέτουμε τίποτα.
Περνάμε και ξεχνιόμαστε.

Κι ο ήλιος έρχεται κάθε μέρα στην ώρα του  

~

Όταν έρθει η Άνοιξη
Ίσως πια να μη βρίσκομαι στον κόσμο.
Σήμερα, να μπορούσα θα’ θελα
Την Άνοιξη σαν πρόσωπο να την σκεφτώ.
Θα μπορούσα έτσι να φανταστώ πως κλαίει για μένα
Βλέποντας πως το  φίλο το μοναδικό της έχει χάσει.
Μα η Άνοιξη δεν είναι ούτε πράγμα,
ούτε ένας τρόπος να μιλάς.
Ούτε τα λουλούδια, ούτε τα πράσινα φύλλα επιστρέφουν
Υπάρχουν νέα φύλλα, νέα λουλούδια
Υπάρχουν νέες, μυρωδάτες μέρες.
Τίποτα δεν γυρίζει, δεν επαναλαμβάνεται
Επειδή είναι πραγματικό το κάθε τι.

 
~

Ίσως αυτή να είναι
Η τελευταία μέρα της ζωής μου.
Το χέρι το δεξί μου σήκωσα τον ήλιο χαιρετώντας.
Μα δεν τον χαιρετούσα για αντίο.
Ήμουν χαρούμενος
Που να τον δω ακόμα μια φορά μπορούσα.
–Αυτό ήταν όλο.

Fernando Pessoa

Αφιερωμένο στον Κωστή Ψυλλάκη

Έρημα βουνά

Όλη αυτή η διάχυτη ματαιοπονία της κατάρρευσης. 

Ως πότ(έ) ρε άνθρωπε; 

Δεν το δέχομαι ούτε το αποδέχομαι. 

9/10/2013 

Ελένη.Μ

Μόχα

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα

και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα.

Μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια

ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία...

Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ’ το χάρτη

και άρχισε η νύχτα πάλι νύχτα να ζητάει.

Κάποιον να πάρει αγκαλιά, να του μιλάει

τον πιο μικρό, τον πιο αθώο ναύτη...

Μόχα ο τρελός, Μόχα ο σοφός, Μόχα ο πνιγμένος

Μόχα, αυτός που όσο και αν πιει πια δε μεθάει.

Μες το λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος

Μόχα, αυτός που όλο τα κύματα κοιτάει...

Μόχα ο τρελός, ο σοφός, ο τελειωμένος

Μόχα, αυτός που τον ξεχώρισε η Μοίρα.

Τρέχει απ’ τα μάτια του η σκουριά και η αλμύρα

Μόχα, αυτός που τραγουδάει ευτυχισμένος...

Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια

θα τα διαλύσουν, θα τα κάνουν όλα σκόνη.

Θα `ρχεται `κείνο το κορίτσι να ξαπλώνει

πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα...

Ότι θα έρθω από μακριά και `γώ σε λίγο, 

ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα.

Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα, 

θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω...

Έρχεται ο Μόχα ο τρελός πάλι χαμένος, 

κοιτάει τις άγκυρες και όλο φωνάζει "βίρα!"

Μέσ’ στο λιμάνι τριγυρνάνει μαγεμένος

Μόχα, η σκουριά η σκουριά και η αλμύρα...

Στίχοι/Μουσική: Παύλος Παυλίδης

Pigeon

Η ζωή είναι μια αναπνοή και ο θάνατος ένα ξεχασμένο πούπουλο κάτω από ένα κιόσκι. Η μαγκούρα ενός παπά που ξαποσταίνει κάτω από ένα φθινοπωρινό ηλιοστάσιο. Σιωπή όταν μιλούν οι μισοτελειωμένες κατακόμβες του πεπερασμένου σώματος. Μην με βάλετε εκεί μέσα, δεν θα ησυχάσω, ούτε θα αφήσω ήσυχους εσάς. Πέρασες στην άλλη ζωή σαν περιστέρα, σε θυμάμαι όπως πάντα άλλωστε. 

Η πίστη είναι σαν ένα ανυπόταχτο παιδί μπρος στα καπρίτσια της φούστας της μάνας του. Στην τελική δεν πιστεύω σε τίποτα, αλλά εσύ μετενσαρκώθηκες - η σημερινή επιβεβαίωση όταν μου έκλεισες το μάτι μπροστά σε έναν κάκτο που έτρεχε τρεχούμενο νερό μέσα από μια πήλινη γλάστρα. 

Όχι εις μνήμην, εις συνάντηση στο κάποτε του πρώτου εαυτού μας, εκείνου του πρωτόπλαστου κυττάρου, της διάχυτης ενέργειας στο σύμπαν. Σκόνη. 

29/9/2013   

Ελένη. Μ

Ανένδοτο

Σεπτεμβριανό. Πατρική φιγούρα της Ηλέκτρας. Η Σφίγγα δεν φτιάχτηκε για τον Οιδίποδα αλλά για τον άνθρωπο. Η πλεκτάνη του αινίγματος- ήταν του εγκλήματος, παράφραση της χωρίς όνομα. 1+ 1 δώρο, σε τιμή προσφοράς. Την αποκαλεί "συμπεθέρα" για αυτό ποτέ δεν μου άρεσαν οι γείτονες ενοικίασης. Κοινότυπο φαινόμενο που το αποκαλώ "κτερίσματα της ανθρώπινης γελοιότητας" και δεν γουστάρω καθόλου τις εγκυμονούσες έξεις. Η στωικότητα της αντιμετώπισης. Είμαι κάτι σαν που ενίοτε γίνεται "αν"- κατά βάθος είναι "δεν"- το ήξερα και το ξέρω σαν/ κατά εξακολούθηση. Πάλι μιλάς με αποφατικές υποθέσεις της ασυνέπειας. Πρέπει με κάποιον τρόπο να φτιάξω και τη βρύση. 

Ελένη.Μ