Η κόκα- κόλα της βροχής

Πίνω κόκα- κόλα

και παρατηρώ τους περαστικούς

μέσα στη βροχή, 

ο Camus παρατηρούσε 

και εκείνος τους περαστικούς 

από το παράθυρό του. 

Ξέρω το γιατί, 

μας αρέσει

 ο ανθρώπινος συμβολισμός, 

εκείνη η ανθρώπινη κίνηση 

που αν διαθέτεις "μάτι" 

μπορείς να την ερμηνεύσεις. 

Ελένη. Μ

Κρήτη

Κρήτη 

 

Θέε μου αν με ακούς
γιατί δεν με νοιάζει αν υπάρχεις ή όχι,
να ξέρεις μονάχα
ότι σε όλες τις γλώσσες του κόσμου
η νοσταλγία με σκοτώνει,
λαβωματιά δίχως γιατρειά.

Ελένη.Μ

Το επίγραμμα

Περιμένεις πάνω από το τηλέφωνο

Παρόλο που γνωρίζεις ότι δεν θα χτυπήσει

Κάθεσαι δίπλα από μία πόρτα

Που ξέρεις ότι δεν θα ανοίξει

Το γιατί μάλλον το έχεις ξεχάσει

Μόνο το “ποιά” είναι που θυμάσαι

Και τι που περνάνε οι ώρες;

Οι μνήμες δεν γνωρίζουν από χρόνο

Μόνο χάραξε καθαρά στον τοίχο

Ότι παρέμεινες καρτερικά εδώ

Πιστός σε μία ξεχασμένη υπόσχεση

Το επίγραμμα ενός ανέλπιστα ερωτευμένου

Όλοι οι έρωτες είναι πάθη

L'amour est mort/ Love is dead - Montmartre

 

'L'amour est mort' 

το είδα γραμμένο σε έναν τοίχο στη Montmartre 

κι αναρωτιέμαι αν η αγάπη πέθανε ή 

οι άνθρωποι που διψούν για αγάπη, 

το δυνατότερο ελιξήρο ή δηλητήριο 

ανάλογα τη χρήση και τη δοσολογία της.

Άλλο έρωτας και άλλο πάθος. 

Κι όλοι οι έρωτές μου είναι πάθη, 

μενεξέδες που μοσχοβολούν 

γιατί η διάρκειά τους  είναι γευστική

σαν τη χορδή ενός contrebasse, 

καθώς ο ήλιος πέφτει σαν λουκούμι  

και οι πλανόδιοι αρτίστες συζητούν 

με μια μπύρα στο χέρι 

για την επόμενη συγχορδία τους  και 

οι κιθάρες τους σαν απλωμένες γυναίκες

σε ξένα κρεβάτια, 

ανοιχτές σαν ολάνθιστα κρίνα, 

κοίτονται στη γη. 

Όταν τα πρόσωπα 

που ζωγράφιζαν στο Place Tertre 

πλανόδιοι ζωγράφοι άλλους πλανόδιους αγνώστους, 

ήταν τότε που είδα 

τα θαλασσιά σου μάτια 

σε μια ακουαρέλα της δεκάρας ενώ

ένας μικρός κατιφές μου έκλεισε 

πονηρά το μάτι γιατί 

"L'amour est mort" για αυτούς 

που κατάντησαν μια πάγια συνήθεια

 - το μόνο που θα έπρεπε να είχε ένα 'απαγορεύεται'-.

Το πάθος για τον έρωτα 

πρέπει να διαρκεί

 μερικές μονάχα ώρες 

όπως εκείνος ο δροσερός αέρας

 που φύσηξε τη γλυτσίνια 

και μου ανατρίχιασε 

με εικόνες και οσμές 

το κορμί μου 

από

 τα ερωτικά σου χέρια.

Ελένη.Μ

Επιτάφιος

(Θεσσαλονίκη. Μάης τοῦ 1936. Μιὰ μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου,

μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της,

βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν - τῶν ἀπερ-

γῶν καπνεργατῶν. Ἐκείνη συνεχίζει τὸ θρῆνο της):

I

Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,

πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,

πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω

καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;

Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,

Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,

τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα

καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;

Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη

πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;

Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω

καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.

Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει

κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.

Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω

καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.

Όταν λες αντίο

 Frida Kahlo 

 

 

Στη γέφυρα να μου πεις το αντίο, 

όχι στη στεριά,

εκεί με τους πορτοκαλανθούς στο πλάι,

έτοιμοι να εκραγούν σαν γινωμένα ρόδια,

να θυμηθώ το καστανό των ματιών σου

και τις μπούκλες των μαλλιών σου, 

όταν ο αέρας απ'το στριφτό σου τσιγάρο

με χαίδευε στο πρόσωπο

σαν το τελευταίο δώρο της ζωής μου... 

Τώρα δεν με αγγίζει τίποτα...

τίποτα παρά μονάχα

τα γιασεμιά.

Ελένη.Μ

Canal Saint-Martin

Canal Saint-Martin, Paris, 15/04/2014 

Για τον Κώστα :) 

Ελένη.Μ