Χρυσαλλίδα

  “My very dearest, down on both knees before your beautiful body which I embrace.”               -Rodin to Camille Claudel (1844).

Ο έρωτας 

ως λόγος των σωμάτων. 

Τα μάτια μας μιλούν ενδόμυχα

εκεί 

στην προφάνεια των κινήσεων,

όταν τα μέλη του κορμιού 

μπλέκονται μεταξύ τους

στο μυωπικό χορό 

των χεριών και των ποδιών

των ανόμοιων εκείνων συλλαβών

 που ψιθυρίζουν 

πόσο σε θέλω κοντά μου 

μονάχα η χρυσαλλίδα της αναπνοής μας

μεταμορφώνεται 

σε χειμερινό ηλιοβασίλεμα

που ακόμη και τα χελιδόνια

 θα το ζήλευαν.

Ελένη.Μ 

Image: The Eternal Idol, 1889, Auguste Rodin.

Meum Basilicum

Ocimum basilicum (Ώκιμον το βασιλικόν)

Η δροσιά σου, 

σαν πρωινός βασιλικός
ξυπνά όλες τις αισθήσεις μου.

Ελένη.Μ

Το κοινωνικό παράδοξο

Κλείνεις τις κουρτίνες, τα παράθυρα από πίσω ανοιχτά. Δεν κάνεις τίποτα. Και γιατί άλλωστε; Ποιος ο λόγος; Άρχισε να πονά το σώμα από την απραξία και την ακινησία. Δεν θέλεις τίποτα ή δεν ξέρεις τι θέλεις. Εδώ αρχίζουν τα μεγαλύτερα παιχνίδια. Τα βαρέθηκες όλα. Ποιος ο λόγος να αναζητάς κάτι το οποίο ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξει; Ένα σωρό αμπελοφιλοσοφίες και μηδενικό στο πηλίκο επί του πρακτέου. Και είναι ακριβώς η ματαιότητα της πράξης που σε κάνει να ηττοπαθείς. 

Και η κοινωνία είναι
 ένα άλυτο παράδοξο,
όπως εκείνα
του Ζήνωνα. 

Ελένη.Μ

俳句

   Wang Xiaofeng

Το δικό μου χαϊκού είσαι εσύ. 

Ελένη.Μ 

Χειρονομίες

Unknown Flower caught my eye 

Madman
στις αερογέφυρες
μωρά στα επιβατικά
με τις ψευδοφανείς πασχαλιές
να με καλούν σε ένα χορό
σαν από δίκταμο
αφέψημα για τις νευραλγίες
της αστικής ζωής.
Σιγοπεθαίνεις μέσα
στα cafés και στα έτοιμα.
Η μόδα του νέου ανθρώπου είναι
ένας εθισμός μέχρι να
τελειώσει η δόση του.
Επιφαινόμενα συνείδησης
η τελευταία γουλιά.
Οι ταχύτητες πάντοτε
χαιρετούν τα δίποδα. 

Δεν είμαστε πολλοί, είμαστε πολλαπλοί.
Εγλωβίζομαι στις χειρονομίες.

Ελένη.Μ

Η είσοδος είναι έξοδος

Ηράκλειο Κρήτης 

Και οι γάτες κουρνιάζουν στα σταχτιά τους καθίσματα
πάνω από τον ασκέπαστο πυθμένα του ανυποχώρητου λεκέ.
 

Η είσοδος είναι έξοδος, 

αναποδογυρισμένα γραμμένη,
τα πανομοιότυπα 

σε οδηγούν

 σε εμβληματικές φιγούρες
των εαυτών σου, 

ένα βήμα μπροστά ή ένα βήμα πίσω,
ποτέ ταυτόχρονα. 

Τα μόνα βήματα
εκείνα 

από τις σόλες 

των παπουτσιών σου,
εκκωφαντικοί σεισμοί 

που έχασαν δίχως άλλο

 τη μιλιά τους.
Πολυπληθής αστυνόμευση εντός των σπιτιών
και όχι εκτός,
το μόνο ενδιαφέρον είναι

 η μυθική πραγματικότητα 

της τηλεόρασης, 

(να ξέρεις πως οι πληροφορίες

 περνούν μέσα από την αμυγδαλή των ματιών)

τα ερειπωμένα σπίτια
πάντοτε πιο ελεύθερα
από τα

 ανοιχτά ανοικοδόμητα παράθυρα. 

Γρίλιες που σκέπασαν τη νύχτα μου. 

Δεν υπάρχει δικαίωση ούτε στον εκμηδενισμό.

Ελένη.Μ

Χρήστος Μπράβος - Το πιο γλυκό βιολί το παίζει ο θάνατος

Μελοποίηση του Ήμερου ύπνου από το Θανάση Παπακωνσταντίνου

Άστρα

Καπνίζουν κ’ οι άγγελοι, είπε.

Άμα σηκώσετε τη νύχτα

το κεφάλι σας θα τις ιδείτε

τις κάφτρες των τσιγάρων τους.

Τι καφενείο τι ουρανός

ντουμάνι και φτυσιές

κι αέρας σάπιος

(κι ο κάτω κόσμος

στάχτες κι αποτσίγαρα).

(Από την ποιητική του συλλογή “Ορεινό καταφύγιο', Τυπογραφείο “Κείμενα', Αθήνα 1983)

Νανούρισμα

Μες στου νεκρού το μάτι

κοιμούνται δέντρα και πουλιά.

Βγαίνουν με το φεγγάρι

τα παιδιά, λεν για τους ζωντανούς

μετρούν τα χρόνια·

φύλλα μασούν της λησμονιάς

και τραγουδάνε.

Τ’ ακούνε οι όμορφες, ξυπνούν

τ’ ακούνε οι κολασμένες, βγαίνουν κρυφά

στη μαύρη χλόη απάνω

τα κοιμούνται.

Μα οι μάνες που μαραίνονται

για τις χαρές δεν ξέρουν

του άλλου κόσμου.

Ήμερος ύπνος

Προοίμιο: Μέσα στου νεκρού το μάτι

δέντρα βλέπω και πουλιά

Χιόνι σεντόνι τρυφερό για του φιδιού τον ύπνο,

χιόνι και πένθιμο σκυλί, βραχνός προφήτης.

Κι όμως το πιο γλυκό βιολί

το παίζει ο θάνατος

Κοιτάς απ΄ το παράθυρο, καπνίζουν τα πηγάδια.

Χιόνι κι ανάψαν τη φωτιά στον κάτω κόσμο.

Ο κυνηγός στο πέρασμα το σπίρτο πίνει.

Τον λύκο που εχύμηξε πίσω του δεν τον βλέπει.

Πηγή: poiein.gr