Blinded (you)

Who could love you more- The Lost Brothers

The love I have for you is colour you don't understand.

"Who could love you more than me ?"

asks... the refrain. 

Ελένη.Μ

Καμιά πρόβλεψη, καμιά προετοιμασία
δεν εμποδίζει αυτό που έρχεται
να σε τρυπάει ως την καρδιά
ψυχρό και σκέτο.

Τίτος Πατρίκιος

Tempest differs not from Temptation

Spirits' dance- "The Tempest",  William Shakespeare

Θα βασανίζεσαι αιώνια
μέχρι το αδίκημά σου
να παραδεχτείς,

θα εύχεσαι, 

θα παρακαλάς, 

θα μετανιώνεις

δίχως να ξέρεις το γιατί. 

Σε ξένες στεριές πάντα λειψός

θα φεύγεις βιαστικά 

μην αντέχοντας

 το γαμψό καμάκι 

στην ψυχή σου. 

Την Τρικυμία 

με πρωτεργάτη τον Πρόσπερο

να την θυμηθείς.

 Την τιμωρία την διαλέγει πάντοτε ο εαυτός,

εκείνος άλλωστε γνωρίζει καλύτερα

τις αυτόχειρες πράξεις.

Δράστης και υπεύθυνος

της καταστροφής 

ανέμελα μαζί.

Μην αγνοήσεις τα χορικά σημεία,

εκεί σε χορεύω στο ταψί,

κάθε καρυδιάς καρύδι

ήσουν και εσύ.

Μα στο τέλος,

σε αυτό το μακάριο τέλος

ο αδικημένος

είναι ο δίκαιος

και ο αδικήσας

ο υπαίτιος.

Και κάπως έτσι

ίσως αγκαλιαστούμε σφιχτά

από εκείνα τα αλμυρίκια

που μας ξέβρασαν 

στ' ανοιχτά 

μην αντέχοντας 

δίχως την αναπνοή 

των ξέπνοων γελασμένων δακρύων. 

"We are all spirits and are melted into air, we are such stuff as dreams are made on and our little life is rounded with a sleep" (Act IV, scene I)

Ελένη.Μ

Δεν ενδείκνυται

Magnetic Field- Photo by me

a polar
b polar
conscious
anti-conscious
c
unknown -
b privilege thesis
as a result of dyadic equation

Ελένη.Μ

Slice of [something]

Photo by me

Όλα τα λέει η εικόνα,

έκοψες και μοίρασες στα δύο. 

Ελένη.Μ

Με την ταχύτητα ενός κλείστρου

Η αντιμετώπισή σου

 σαν διοπτική ρεφλέξ φωτογραφική μηχανή,
ο άνω φακός με είδε ως βράχο σωτηρίας
ο κάτω φακός

 με φωτογράφισε σαν ασκό του Αιόλου 

που μέσα του αποστράγγιξες
τη χαμερπή σου ανυπαρξία. 

Το γδάρσιμο πιο σκληρό από το ντύσιμο της ψευτιάς σου.

Tip: άλλαξε φακό πριν εκείνος σε απογυμνώσει (για τα καλά).

Ελένη.Μ

Res, non verba

Θα πάρω

 την τσαλακωμένη μου καρδιά 

και θα φύγουμε,
αφού ποτέ δεν την θέλησες αληθινά,

αφού βαρέθηκες 

το χρώμα των ματιών μου

να κοιτάζεις, 

αφού σ’αρέσει τόσο ηδονιστικά
να με βλέπεις να πονάω
για την τόση αγάπη

 που έχω 

μόνο για’ σένα.
Αδίκησες το αβάσταχτο
σαν να ήταν κάτι αμελητέο,

σαν ένα χαμόγελο 

που ξεκρεμάστηκε
από το πρόσωπό μου
και αγκιλώθηκε πάνω

 στης τριανταφυλλιάς τ’αγκάθια,

σαν το σώμα μου ν’ απλώνεται 

ρούχο βρεγμένο 

σε ηλιόλουστο μπαλκόνι.

Τόση απονιά που την βρίσκεις;
Σου χάρισα έναν ολόκληρο κόσμο
μέσα από τα πιο τρυφερά φυλλοκάρδια

 της ψυχής μου
μονάχα 

για να 

υπάρχεις

 εσύ. 

Ελένη.Μ