Σύμπαν

Στο τρίξιμο 

μιας κόκκινης μουριάς
όταν όλοι

 οι κόκκοι του καρπού
θα έχουν εξιλεωθεί,

πέρα
στα μουράγια μιας σελήνης,
που ακόμη αγέννητη

εμφανίζεται στον ουρανό

πριν απλωθεί

 σαν νυχτερίδα

το σκοτάδι.
Και εσύ, 

με βλέμμα πλανώδες
καθώς αναπολείς 

τα χαμένα όνειρα
θα ονειρεύεσαι 

τον άλλο σου εαυτό

 που τα τσίνορά του

 σαν δυο παγετώνες
στα παγάκια
ενός ποτού

αγκυροβόλησαν 

στον καρπό μου.

Ελένη.Μ

Περί ευτυχίας

Και γι' αυτόν τον ίδιο βέβαια, κάθε ξεκίνημα, κάθε αναχώρηση, κάθε καινούργια ζωή είχε πάντα τη γοητεία της. Ήξερε όμως ότι η ευτυχία δεν ήταν επακόλουθο τους παρά μόνο στο μυαλό των τεμπέληδων και των ανίκανων. Η ευτυχία προϋποθέτει μια επιλογή και μέσα σε τούτη την επιλογή μια συντονισμένη και νηφάλια θέληση. Σαν ν'άκουγε το Ζαγραίο που λεγε: «Όχι με τη θέληση της παραίτησης, αλλά με τη θέληση της ευτυχίας».

~ · ~

Η ευτυχία είναι ανθρώπινη και η αιωνιότητα καθημερινή. Το παν είναι να ξέρουμε να γινόμαστε ταπεινοί, να συντονίζουμε την καρδιά μας με το ρυθμό των ημερών αντί να προσαρμόζουμε τον δικό τους ρυθμό στο διάγραμμα των ελπίδων μας.

~ · ~

Όπως πρέπει να ξέρεις να σταματάς στην τέχνη, όπως έρχεται πάντα μια στιγμή που δεν πρέπει πλέον ν'αγγίξεις ένα γλυπτό και όπως απ' αυτή την άποψη μια επιβολή έλλειψης νοημοσύνης βοηθάει πάντα τον καλλιτέχνη πολύ περισσότερο από τα πιο περίτεχνα αποθέματα οξυδέρκειας, έτσι χρειάζεται και μια μικρή έλλειψη νοημοσύνης για να δημιουργήσεις μια τέλεια ευτυχισμένη ζωή. Όσοι δεν τη διαθέτουν, ας μεριμνήσουν να την αποκτήσουν.

Albert Camus - "Ο ευτυχισμένος θάνατος"

Ίρις

Elliott Erwitt

Όποιος πίστεψε
πριν εγκαταλείψει
γνώρισε 

το ποιος είναι.
Το φως κρύβεται πίσω
από την κόρη των ματιών,
μέσα στο μαύρο
ο κυκλώνας
που 

στάζει βαθιά 

στο μυαλό σου,
αγκίστρι το σώμα

 που θα αγαπηθεί
σαν από το αρχέγονο

 άλλοτε
χρώμα

 της ίριδας. 

Ελένη.Μ

Το Πουθενά Σου

Rudolf Bonvie - From ‘Dialog’, 1977

Νιώθω ένα σφίξιμο στο στήθος
εδώ και μέρες
εκεί ειδικά στο αριστερό- μου κόβεται η ανάσα-
και δεν ξέρω
αν είναι από το δηλητηριασμένο
καφτάνι που φορώ
για να σέρνω τον εαυτό μου
μέσα στα κυπαρίσσια 

αυτής της περίλυπης πραγματικότητας
ή
το δηλητήριο
που με τόση τέχνη
πότισες την καρδιά μου. 

Και τα δάκρυα 

πως φουσκώνουν πανιά στις θύμισες
εκείνες που τώρα παγώνουν το νοτιά,
όταν τα χέρια μου που κάποτε
τεντωμένα 

αναζητούσαν 

τα δικά σου
και τώρα τα νιώθω λειψά,
άχρηστα
σαν ακατοίκητα νησιά
στη μέση

 του μεγάλου 

Πουθενά Σου.

Ελένη.Μ

Rudolf Bonvie - From ‘Dialog’, 1977 : https://www.youtube.com/watch?v=gzCeAOasRJA

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα

είδα το βράδυ αυτό.

Kάποια χρυσή, λεπτότατη

στους δρόμους ευωδιά.

Kαι στην καρδιά

αιφνίδια καλοσύνη.

Στα χέρια το παλτό,

στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.

Hλεκτρισμένη από φιλήματα

θα 'λεγες την ατμόσφαιρα.

H σκέψις, τα ποιήματα,

βάρος περιττό.

Έχω κάτι σπασμένα φτερά.

Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε

το καλοκαίρι αυτό.

Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,

για ποιες αγάπες,

για ποιο ταξίδι ονειρευτό. 

Κ.Καρυωτάκης, "Ποιήματα και Πεζά"-Ερμής 1972

Παλίρροια

Η γη μια σβούρα στ' ουρανού τα πλάτη

γυρίζει στον αρχέγονο χορό

σπασμένη η πυξίδα μου καιρό

κι εγώ αφήνομαι στου ζέφυρου την πλάτη

Σ' ένα πατάρι πελαγοδρομώ

δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει

τις Συμπληγάδες του καπνού περνώ

να ζαλιστώ με κάποια που σου μοιάζει

Στο ξόδεμα τη λύτρωση ζητώ

σε δρόμους που τρελαίνεται το αίμα

Λέω τη νύχτα μέρα και το πικρό γλυκό

πυξίδα μου ένα χαμένο βλέμμα

Παίζει τραγούδια με παράφορα φεγγάρια

ζούμε στο ψέμα όπως στο νερό τα ψάρια

μηνύματα μη στέλνεις λυπημένα

αύριο θα δεις πως μας κερδίζουν τα χαμένα

Μου λες να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη

μα ποιος στ' αλήθεια ορίζει την τροχιά του

η αταξία είναι τ' ουρανού η τάξη

κι εγώ ανασταίνομαι στο γύρο του θανάτου

Στο ξόδεμα τη λύτρωση ζητώ

σε δρόμους που τρελαίνεται το αίμα

Λέω τη νύχτα μέρα και το πικρό γλυκό

πυξίδα μου ένα χαμένο βλέμμα

Άλκης Αλκαίος

Κατά-δίκη

Με τακτ απέναντι στο τακτ. 

Και όσοι είδαν 

την πανσέληνο 

ένα βράδυ

τότε δεν κοίταξαν 

ποτέ τους

 το φεγγάρι.

Ελένη.Μ