Δίχως το ξημέρωμα

Αλγεινή εντύπωση

η αλισάχνη των ματιών σου.

Αυτό που όλο σε χαιρετά 

δίχως να σε συναντήσει,

δεν θα το μάθεις ποτέ. 

Αλάργεψες

πριν το ξημέρωμα 

της ξέπνοης 

ανεμώνης.

Αγκάλες

που πολύ 

σε λάτρεψαν. 

Ελένη.Μ

Άλικα

Άνθισε αμυγδαλιά να σε εισπνεύσω κι ύστερα ας χαθώ

Ανοίγω τα παράθυρα 

του σπιτιού μου,

ορθάνοιχτα 

στην παράλογη διασταύρωση

των ανέμων.

Στη μέση ενός ξεφτισμένου τοίχου

σταυρώνομαι 

από τα φλεγόμενα αγκάθια 

του κόσμου. 

Κι ύστερα αφήνομαι 

σαν αγρίμι 

στην δική του ελευθερία

αφήνοντας λυτά τα μαλλιά μου

να σκεπάσουν το προσωπείο μου,

για να μην με αντικρύζω πια.

Άλικα ρόδα 

που μάτωσαν

κι έβαψαν 

τ'άσπρα μου χέρια.

Δεν μου ανήκω

ούτε τους ανήκω. 

Ελένη.Μ 

Αρώματα

Ανθισμένη Αμυγδαλιά (Blossoming Almond Branch in a Glass)-

Vincent van Gogh

Ακούω τον άνεμο 

υγρό και ζεστό

να παρεισφρύει μέσα μου.

Η κόρνα ενός αυτοκινήτου 

μ'ανατινάζει. 

Νιώθω από χρόνια

κάτω στο αριστερό μου πόδι

έναν αρχέγονο ρευματισμό 

του ήλιου. 

Καίγομαι όπως η χλωροφύλλη 

στην άπνοια του μεσονυχτίου. 

Αρχίζω να βρωμίζω 

άραγε κι εγώ

όπως τα τηγανιτά ψάρια της γειτόνισσας

που τ'άφησε να καούν 

στο απομεσήμερο;

Και το λάδι συνεχίζει 

να τσιτσιρίζει

και το αίμα μου που 

δεν λέει να μ'άφήσει

μοσχοβολάει σαν

πορτοκαλοανθός. 

Ελένη.Μ

Σονέτο VIII

Αν δεν τύχαινε να 'χεις μάτια με χρώμα φεγγαριού,
με χρώμα μέρας όλο δουλειά, φωτιά και χώμα,
και δεμένη τ' αγέρα τη σβελτοσύνη να 'χεις,
αν δεν τύχαινε να 'σαι κεχριμπαριού βδομάδα,

αν δεν ήσουν η κίτρινη στιγμή που το φθινόπωρο
σκαρφαλώνει από τις περικοκλάδες
κι αν δεν ήσουν ψωμί που ευωδιαστή η σελήνη
το φτιάχνει σεργιανόντας στον ουρανό τ' αλεύρι,

ω, λατρεμένη, δε θα σ' αγαπούσα!
Στην αγκαλιά σου αγκαλιάζω αυτό που υπάρχει,
χρόνο κι άμμο και της βροχής το δέντρο,

και ζουν τα πάντα για να ζήσω εγώ:
χωρίς να πάω μακριά βλέπω τα πάντα:
όλα όσα ζουν τα βλέπω στη ζωή σου.

 
Pablo Neruda

"Εκατό ερωτικά σονέτα"

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις

Και τι μπορώ να πω για σένα
που να `ναι εσύ
λέξεις με δέρμα και μαλλιά
γραμματικές για την αφή
χέρια πλεγμένα

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ’ το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σαν να μ’ αγαπάς

Και πώς μπορώ να σε θυμάμαι
και να `σαι εσύ
τα γέλια σου σαν τα νερά
μια ήσυχη λέξη στ’ αυτί
και να νικάμε

Οδυσσέας Ιωάννου

Το «κενό» υπάρχει
όσο δεν πέφτεις μέσα του.