Δίκοπη ζωή

Απ' το κακό και τ' άδικο διωγμένο

κι όπως ενήστευες τη δίκοπη ζωή,

σε βρήκα ξαφνικά σημαδεμένο

να σ' έχει ο κάτω κόσμος ξεγραμμένο

κι ο πάνω κόσμος να 'ναι οι τροχοί

που σ' έχουν στα στενά κυνηγημένο...

Και πήρες του καιρού τ' αλφαβητάρι

και της αγάπης λόγια φυλαχτό,

για να βρει πάλι ρίζα το χορτάρι

και πήρες την ελπίδα και τη χάρη,

ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτό

με την ελπίδα μόνο και τη χάρη...

Μα πως να μην ξεχάσεις την αυλή σου

και την παλιά τη γνώμη καθενός,

όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου

να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου

και να σαι το πουλί κι ο κυνηγός

στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου...

Κρυφά και φανερά σ' ακολουθούνε

οι συμμορίες κι οι βασανιστές

και ψάχνουν μέρα - νύχτα να σε βρούνε,

μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε

γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές,

το χώμα που πατούν να προσκυνούνε.

Νύμφη και Σάτυρος

 Nymphe et Satyre- Musée du Louvre 

 

 

Η μάχη των σωμάτων,
δίχως κινήσεις,
ακέφαλα οστά
μονά-ζυγά
μόνο ένα χέρι απέμεινε
να πιάνει γερά το μαστό,
κύκλος θρέψης και γεννήσεως
και αν οι ηλιαχτίδες μπαίνουν 

από ένα παράθυρο εγκλωβισμένο
το γυναικείο σώμα

 είναι φυλακισμένο στο αντρικό
ως ένας αιώνιος εραστής 

που χρειάζεται συνέχεια τη φυγή,
η πάλη ανάμεσα

 στον έρωτα και το θάνατο
μονάχα για μια 

αιώνια αγκάλη.
Νύμφη και Σάτυρος
καθώς ο έγγαμος βίος 

ξε-γελά.

Ελένη.Μ

Άρνηση

Στὸ περιγιάλι τὸ κρυφὸ

κι ἄσπρο σὰν περιστέρι

διψάσαμε τὸ μεσημέρι

μὰ τὸ νερὸ γλυφό.

Πάνω στὴν ἄμμο τὴν ξανθὴ

γράψαμε τ᾿ ὄνομά της

ὡραῖα ποὺ φύσηξεν ὁ μπάτης

καὶ σβήστηκε ἡ γραφή.

Μὲ τί καρδιά, μὲ τί πνοή,

τί πόθους καὶ τί πάθος

πήραμε τὴ ζωή μας· λάθος!

κι ἀλλάξαμε ζωή.

Το μαρτύριο του Μαρσύα/ Le Supplice de Marsyas

 Le Supplice de Marsyas- Musée du Louvre 

 

Δεν ξέρω γιατί μου τράβηξε την προσοχή,
ο άνθρωπος, το απογυμνωμένο σώμα
έρμαιο στα βέλη, 

έρμαιο στην κατάρρευση της άμυνας,
έρμαιο των επιθέσεων,
οστά που κροταλίζουν
όσο μεγαλώνει η γενειάδα.
Πλευρά σαρκοφάγα
σαν τον αετό που έτρωγε το συκώτι του Προμηθέα,
ανθρώπινη βοήθεια
που έγινες λαμπτήρ του σκότους.
Σαν να τιμωρείται από αιώνια δεσμά
για μια κάποια ανεύθυνη πράξη του,
ο άνθρωπος αλυσοδεμένος στις σκέψεις
και στις πράξεις του γυμνός, χωρίς παπούτσια
να περπατάει ή να σέρνεται σε μια παγωμένη
στέπα Γη.
Οι κορμοί που ρουφούν τον ιδρώτα του 

παίρνουν φωτιά
σε μια συγχορδία 

ανέντιμων κυττάρων.
Τα μάτια πεσμένα κάτω, 

ανίσχυρα στα βλέμματα,
σαν από καιρό 

να ξέρουν

 το μυστικό του Marsyas,
Le supplice.

Ελένη. Μ 

Μαρσύας: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CF%83%CF%8D%CE%B1%CF%82

Η κόκα- κόλα της βροχής

Πίνω κόκα- κόλα

και παρατηρώ τους περαστικούς

μέσα στη βροχή, 

ο Camus παρατηρούσε 

και εκείνος τους περαστικούς 

από το παράθυρό του. 

Ξέρω το γιατί, 

μας αρέσει

 ο ανθρώπινος συμβολισμός, 

εκείνη η ανθρώπινη κίνηση 

που αν διαθέτεις "μάτι" 

μπορείς να την ερμηνεύσεις. 

Ελένη. Μ

Κρήτη

Κρήτη 

 

Θέε μου αν με ακούς
γιατί δεν με νοιάζει αν υπάρχεις ή όχι,
να ξέρεις μονάχα
ότι σε όλες τις γλώσσες του κόσμου
η νοσταλγία με σκοτώνει,
λαβωματιά δίχως γιατρειά.

Ελένη.Μ

Το επίγραμμα

Περιμένεις πάνω από το τηλέφωνο

Παρόλο που γνωρίζεις ότι δεν θα χτυπήσει

Κάθεσαι δίπλα από μία πόρτα

Που ξέρεις ότι δεν θα ανοίξει

Το γιατί μάλλον το έχεις ξεχάσει

Μόνο το “ποιά” είναι που θυμάσαι

Και τι που περνάνε οι ώρες;

Οι μνήμες δεν γνωρίζουν από χρόνο

Μόνο χάραξε καθαρά στον τοίχο

Ότι παρέμεινες καρτερικά εδώ

Πιστός σε μία ξεχασμένη υπόσχεση

Το επίγραμμα ενός ανέλπιστα ερωτευμένου