Τα τέρατά μας

Multiple headed monster 

Ο αέρας σφυρίζει μέσα από το τζάμι

σαν τους καπνοδόχους των τρένων.

Κι εγώ είμαι ένα μονάχα γρανάζι

στο μηχανισμό που κινεί τις ρόδες,

κάρβουνο για την τροφή της φλόγας.

Στα καθίσματα είμαστε όλοι συνεπιβάτες,

δίχως μεσημεριανό.

Κλείνουμε τις κουρτίνες μην τυχόν προλάβει

να μπει ο ήλιος και αντικρύσουμε

τ'αποφάγια που αφήσαμε πίσω μας.

Τελικός προορισμός:

Η κάθε άγνωστη στάση των τεράτων

που φυλάμε καλά κρατημένα

στο στομάχι μας.

Είμεθα μαθημένοι στη χώνεψη. 

Ελένη.Μ 

4 Εποχές

'Y se le quema la casa (Και του καίγεται το σπίτι)-Francisco Goya

Νεκρά πρόσωπα-ανθοδέσμες

κάθονται στο σαλόνι μου και δεν με χαιρετούν καν.

Κουνάνε μονάχα παθητικά το κεφάλι τους

στην κατάφαση, στην άρνηση.

-"Πώς είστε κύριε; Τι θα λέγατε για λίγο πράσινο τσάι;"

-"Ναι", "Όχι".

Έτσι μετά από χρόνια

βαλσαμωμένη σαν κουφάρι

για το κάλυμμα του επίπλου 

θα σας μιλώ κι εγώ.

*

Τέσσερις εποχές μέσα σε τέσσερις τοίχους,

ο πέμπτος είναι ουρανός από λάμπα φθορίου -φτηνή-

γεμάτος ατσάλι που δεν συστέλεται 

μονάχα διαστέλεται σαν κάνω σκέψεις

πέρα από αυτόν, κάπου μακριά,

πέρα από αυτόν τον κόσμο,

τον τόσο μίζερο.

Ζητώ ουρανό μα βρίσκω μαύρα σύννεφα

που είναι πάντα έτοιμα

να κλάψουν 

στην πρώτη απόπειρα

λιγοψυχίας. 

Ελένη.Μ

Είσαι το άνθος μες στην κακοκαιρία μου

This love- Craig Armstrong 

Πως στάζουν τα μάτια σου για μένα

φλούδες από φεγγάρι που μόλις τις άγγιξε ο ήλιος.

Μυρίζω το άρωμα του σώματός σου,

ευλογημένο νυχτολούλουδο

που το ανεμίζεις καθώς φτιάχνεις τα μαλλιά σου

κι ασελγεί όλη η φύση γύρω σου. 

Λιώνουν τα χέρια σου πάνω στα δικά μου χέρια,

έχουν γεύση από δαμάσκηνο

κι έτσι κινείται ο έρωτάς μου για σένα

σαν ένα καραβάνι στη μέση της ερήμου,

κόκκοι άμμου να με τρέφουν σιγά σιγά 

μα να μη βρίσκω οάσεις για καμιά γιατρειά. 

Τα φιλιά σου τόσο γλυκά που σε λιγώνουν 

σταγόνες τους που στάζουν ρυάκια σ'όλο μου το κορμί

με βαθιές ανάσες προσπαθώ να σε περιμένω με τον έρωτα στα μάτια. 

Κι είμαι εδώ μόνη

είμαι αυτή που οι αγκαλιές της γίνονται ανθοδέσμες από κοτσάνια 

που περιμένουν να φωτίσουν μόλις έρθεις εσύ, το άνθος μες στην κακοκαιρία μου.

Τα τσίνορα στα μάτια βαραίνουν όταν κοιτώ μια προσμονή

κι εσύ δεν λες να βρεις το δρόμο του γυρισμού. 

Ελένη.Μ

Πρωταρχική Αρκούδα

Jack Kerouac

[...] Μέσα στην ομίχλη του πρωινού παρατηρούσα τη μυστηριώδη Ράχη της Λιμοκτονίας με τα έλατα θαμμένα στην ομίχλη και τους πέρα λόφους να χάνονται στον ορίζοντα και τον άνεμο να ανακατεύει την ομίχλη σαν μια ήρεμη καταιγίδα και συνειδητοποιώντας ότι κάπου στην ομίχλη παραμόνευε η αρκούδα.

Και ένιωθα ότι ήταν η Πρωταρχική Αρκούδα, που της ανήκε όλη η βορειοδυτική περιοχή και όλο το χιόνι κι εξουσίαζε όλα τα βουνά. [...] Χιλιετηρίδες γύρναγε εδώ πέρα, είδε τους Ινδιάνους και τους Εγγλέζους να'ρχονται και να φεύγουν  και θα'βλεπε πολλά ακόμα. Συνεχώς άκουγε το χαρούμενο, καθησυχαστικό βουητό της ησυχίας, εκτός από τις στιγμές που ήταν φτιαγμένος από ελαφρά υλικά, μόνο που ποτέ δεν συζητούσε ούτε επικοινωνούσε με νοήματα ούτε ξόδευε την ανάσα της σε παράπονα. Απλώς μασούλαγε και περπατούσε πάνω στα ξερόκλαδα χωρίς να δίνει σημασία σε πράγματα με ή χωρίς ψυχή. Το μεγάλο στόμα της μάσαγε όλη νύχτα, το άκουγα μέσα στην αστροφεγγιά απ'τ'απέναντι βουνά. Σύντομα θα'βγαινε απ'την ομίχλη, πελώρια και θα'ρχόταν να χαζέψει απ'το παράθυρό μου με μάτια που σπιθίζανε.

Ήτανε η Αβαλοκιτεβάρα η Αρκούδα, το ζώδιό της ήτανε ο γκρίζος άνεμος του φθινοπώρου. Την περίμενα. Ποτέ δεν ήρθε. 

Jack Kerouac, Μοναχικός Ταξιδιώτης [ VI. Μόνος σε μια βουνοκορφή ]

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Αν σε είχα γνωρίσει

Όνειρο ήτανε-Αλκίνοος Ιωαννίδης

"Αν σε γνώριζα όλα θα ήταν αλλιώς..

Αν άντεχα θα ήταν ακόμη καλύτερα.."

Μείναμε σε ένα υποθετικό "αν" που ακόμη κι αυτό ξέχασε πως το λένε, αρνήθηκε να ειπωθεί. Γι'αυτό μην λησμονείς. Το διαολεμένο "αν" να γίνει "να". Κι ύστερα δεν θέλω πια υποθέσεις, μήτε προτάσεις, θέλω αοριστία μεταξύ των εισαγωγικών. Το αόριστο να γίνει χαοτικό, γιατί όλα αντιβαίνουν την τάξη των πραγμάτων. Κι εγώ είμαι ένα "εγώ" που δεν έχει ταυτότητα κι ούτε θα έχει ποτέ, έτσι να είναι ο ερωτάς σου για μένα, ακαθόριστος στο πρόσωπό μου. Να εκκολάπτεται συνεχώς μες στο μυαλό μου και να με ζαλίζει. Εσύ δεν πατάς στη γη, κι εγώ δεν πετώ στον ουρανό. Βρες μια Ιθάκη να ξαποστάσω γιατί κουράστηκα απ' το βάρος των βημάτων των άλλων. Θα σε περιμένω στην ακροθαλασσιά με νερό κι αλμύρα. 

Ελένη.Μ

Σαν γλυκό του κουταλιού

Sailed with a kiss

Ξενυχτάω με καφέδες, τα τσιγάρα αχνίζουν στα σκόρπια τασάκια κι η κομπόστα ζεματισμένη αυτήν τη φορά δεν πέτυχε. Τη στιγμή που σε άγγιζα σφύριζε η τσαγιέρα στην κουζίνα πως το νερό ήταν κιόλας έτοιμο. Μα πιο ζεστά ένιωθα μαζί σου, ίσως ήταν η τελευταία φορά της ζέσης των φιλιών μας. Ετοιμάστηκα κι έφυγα απ'όλα αυτά στα βιαστικά σαν κλέφτης που δεν πρόλαβε να κλειδώσει την πόρτα καθώς έφευγε. Τα αποδεικτικά στοιχεία πρέπει να σβήνονται, όχι να εγκαταλείπονται. Στο δρόμο για το σπίτι βρήκα ένα ζαχαροπλαστείο, πήρα λίγο γλυκό του κουταλιού, πορτοκάλι, όπως σου αρέσει. Έφαγα μια μπουκιά κι ένιωσα μια αλμύρα στα χείλη, ήταν κάποια δάκρυα που είχαν ξεχειλίσει πριν από'σενα. Έβαλα το υπόλοιπο γλυκό στο ψυγείο και την επόμενη μέρα ήταν μουχλιασμένο. Τα φιλιά και τα γλυκά φαγώνονται αμέσως. 

Ελένη.Μ