Περπατάω δίπλα σου

 "The Prodigal Daughter"-Charlie Mackesy

Όλοι περπατάνε βιαστικά νομίζοντας πως ξέρουν,

εγώ δεν ξέρω, απλά περπατάω, περπατάω δίπλα σου.

Ίσως να μην είναι σωστό, ίσως να μην με βλέπεις 

αλλά περπατάω δίπλα σου!

Περπατάω στη θάλασσα, χαιδεύω τον αέρα και σκέφτομαι πόσο απλή είναι η ζωή...

Σημασία δεν έχει να κάνεις αυτό που πρέπει αλλά αυτό που θες.

Σημασία δεν έχει να μένεις πίσω, στο παρελθόν αλλά να αρπάζεις την ευκαιρία του παρόντος.

Ναι περπατάω δίπλα σου… απλά δες με!

Πιάσε το χέρι μου και περπάτα…και ας μην το βλέπεις…θα το αισθανθείς…

Τότε θα καταλάβεις  πως η ζωή δεν είναι ότι βλέπουμε αλλά ότι αισθανόμαστε!

Απλά πιάσε το χέρι μου…

Της αγαπημένης φίλης μας, Γεωργία.Π

Σαν πέσει η μέρα

Σαν πέσει η μέρα, κλείνω τα μάτια σιωπή.

Νυχτερινή βουτιά το αύριο μου'

Τότε που ο Αύγουστος λησμόνησε να θέλξει

το απλό και καθημερινό

Έτσι, πλέον τυφλός, κάνω μακροβούτια στη ματαιότητα

των καθρεπτιζόμενών μου εαυτών

Κόντρα σε τσιμεντένια ρεύματα και ατσάλινα δελφίνια

Λούομαι λυκαυγές τη διαύγεια του θανάτου

κ’ έτσι έμαθα να πεθαίνω

Άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο

Στο πυθμένα είναι φίλοι μου και έρωτες

αγοραίοι'  Γοργόνες από σμάλτο και νεφρίτη.

Όταν δε βλέπει κανείς, ψέλνω χάρτινα καράβια και

τ’αφήνω να πετούν στον ορίζοντα του βυθού μου,

να λέω πως έχω ουρανό.

Σαν πέσει η μέρα, κλείνω τα μάτια σιωπή.

Τα ξανανοίγω μονάχα καθώς πλαγιάζωστην ακροθαλασσιά.

                                                                                                     Ρομπέν

Πλάκα

Παίρνω στα χέρια μου μια λεπτή βελόνα
και χαράζω στα μπροστινά μου δόντια, τη λέξη τύχη.
Ύστερα χαμογελάω διάπλατα,
για να πείσω τους φίλους μου πως είμαι τυχερός.
Τυχερός που απέτυχα! 


Στα λόγια είμαι κόπια υβριστή πότη, δεν παλεύομαι.
Κλειδί πιστεύω πως είναι η εμφάνιση μου,
η οποία ωστόσο κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι εις διπλούν,
-πάνω σε δύο ζευγάρια πόδια, που μοιάζουν,
παρόλο που μόνο το ένα ζευγάρι μπορεί να τρέξει, να δραπετεύσει, 
να είναι ελεύθερο δίχως αλυσίδες στον αστράγαλο
-από την οποία προεξέχουν δύο κεφάλια που μοιάζουν,
παρόλο που μόνο το ένα μπορεί να σκέφτεται, να ερωτεύεται, να κατεβάζει ιδέες
-από την οποία κρέμονται δύο ζευγάρια χέρια που μοιάζουν,
παρόλο που μόνο το ένα ζευγάρι ζευγαρώνει με τρίτο 
και μπορεί να το κρατάει σφιχτά, απροκάλυπτα, να το φιλά, να το φυλά και να το βγάζει βόλτα.


Πάλι καλά που μοιάζω σε εκείνον τουλάχιστον εμφανισιακά.
Να μπορώ που και που να προσποιούμαι, να μπορώ που και που να νοιώθω τυχερός,
να μπορώ να μπορώ! Πάλι καλά.
…θα ήμουν αλλιώς, αναμφίβολα, ένα μεγάλο τίποτα.

Παντελής Καλογεράκης

Υγ1: Το ποίημα είναι αφιερωμένο στον δίδυμο αδερφό του Παντελή, τον Μιχάλη.

Υγ2: Περισσότερα εδώ.

Prisoners

Prison- Francisco Goya

Τα ρούχα απ'τη μπουγάδα μυρίζουν 

σαπίλα θαλπωρής κι ανασφάλειας.

Σερνόμαστε κάτι περισσότερο από πτώματα

μέσα στο ίδιο μας το σπίτι,

πέρα-δώθε, κείθε-δώθε.

Δεν σ'αδικώ,

μπορώ κι εγώ να κλείνομαι μέσα σε τέσσερις τοίχους

χειμώνα-καλοκαίρι

κι έτσι να λέω πως επιζώ

μα δεν ζω.

Οι τοίχοι μου δεν πέφτουν. 

Με τα χέρια στην ανάταση

σηκώνω ψηλά τα πόδια για συμπαράσταση.

Ακέφαλοι συγκάτοικοι στον κόσμο ετούτο. 

Ελένη.Μ

Strange colour blue

Strange color blue-Madrugada

Έχεις κοιτάξει το μπλε του ουρανού;

Ο ουρανός είναι μια ατέλειωτη θάλασσα

γι΄αυτό σπάνια κολυμπώ μέσα σε λιγδωμένες πέτρες.

Άλσος στη μέση του τσιμέντου.

Νιώθω το μάρμαρο κρύο

στ'ακροδάχτυλα των ποδιών μου,

λικέρ που μόλις πάγωσε.

Ασφαλίζομαι από ένα ετοιμόρροπο κάγκελο. 

Ελένη.Μ

Κτηνωδία

Francisco Goya

Όλα πεθαίνουν εκεί έξω

κι έπρεπε να νοιαστώ 

να μην μείνουν άταφα,

να μην βεβηλώσω τη μνήμη τους.

Κι εγώ που πεθαίνω μέσα μου

μέρα με τη μέρα

όλο και πιο πολύ,

παραμένοντας ζωντανή,

γιατί κανείς δεν νοιάστηκε;

Εσωτερική

Εξωτερική

Ατομική

Συλλογική

εκ του μηδενός

Κτηνωδία. 

Ελένη.Μ

Το πιο φωτεινό άστρο

Harvest Moon [Το φεγγάρι της Συγκομιδής]- Elizabeth Fraser

Όταν τη νύχτα ξυπνώ κατακερματισμένος,

ακρωτηριασμένος από μένα,

ιδρωμένος χωρίς να ξέρω που να πάω

οι σκιές ζωντανεύουν απ'το ακρόνειρο

χορεύουν σε ρυθμούς σαλτιμπάγκους 

κι οι κουρτίνες γίνονται κόκκινο τανγκό

σε μια οινοποτεία που δεν έχει τελειωμό. 

Και ζητώ νερό να ξεδιψάσω,

κοιτώ ψηλά στον ουρανό χωρίς καμιά ηδονιστική καμπάνα να ακούγεται 

μονάχα ένα άστρο που λάμπει, το πιο φωτεινό 

και δίπλα του μια χλωμάδα,

ένας καπνός που η νικοτίνη του μαυρίζει το μέτωπό μου.

Κι είναι λες και είμαι λαβωμένος 

από καμιά δικιά σου αναπάντεχη ματιά,

ένα άγγιγμά σου στα ψηλαφιστά,

τα μάτια τα ψιχαλιστά. 

Ελένη.Μ